μπαγάσα περνάς καλά κει πάνω:

δεν ξεχνώ εκείνη την ημέρα.24/07/07 που ο ξαδερφός μου ο Λευτέρης έφυγε.δεν ξεχνώ το τηλεφώνημα στο σπίτι μας.δεν ξεχνώ οτι ήταν 24 χρονών.τίποτα δεν ξεχνώ. Το Λευτέρη δεν τον έζησα αρκετά. δεν δέθηκα μαζί του.δεν ζούσανε στην πόλη αλλά στ χωριό της μαμάς μου. στην κηδεία δεν πήγα και τη μαμά του πήγα να τη δω μετά από καιρό. Πήγα στο χωριό μόνο για εκείνη για να αντικρίσω την μορφή της και να της πω πως ο Λευτέρης δεν έφυγε.πως είναι εκεί μαζί τους και τους βλέπει,στα δύσκολα της σκουπίζει τα δάκρυα και προσέχει τν αδελφό του... μα όταν την είδα τίποτα δεν είπα.δεν χρειάστηκε να πω. έφτανε η σιωπή. μου κράτησε τ χέρι μ αγκάλιασε τόσο δυνατά και μ είπε να προσέχω. αυτό μόνο... μετά από 1 χρόνο 25 Ιουλίου το ξαναέζησα πιο έντονα. Ο Θεοδόσης ήταν 2 χρόνια μεγάλύτερος από εμένα.Ηταν στ σχολείο μου.Παίζαμε μπλόφα στις καταλήψεις.Εκεί τον γνώρισα πρώτη φορά.Μετά έφυγε φοιτητής στην Πάτρα μιλούσαμε στ μσν,μου έλεγε για τους Πατρινιούς,μ ενθάρυνε να διαβάζω και πόσο αξίζει η φοιτητική ζωη,έκανε γκριμάτσες στ δρόμο όποτε με χαιρετούσε και θυμάμαι τις έξυπνες πλάκες του. δεν ήμασταν κολλητοί αλλά συζητούσαμε για πολλά τον τελευταίο χρόνο.Ηταν Σάββατο και η παρέα του κι εκείνος διασκέδαζαν.Τον είδα να διασκεδάζει χαιρετηθήκαμε,τον είδα να περνάει καλά,όλοι τον είδαν,όλοι τον χαιρέτησαν,ήξερε πολλούς και όλοι είχανε κάτι καλό να πούνε για εκείνον,πραγματικά δεν είχε πειράξει ποτέ κανεναν αυτό το παιδί.. Μετά πήγανε για συνέχεια σ ένα club λίγο έξω από την πόλη. μα 3 φίλοι π ήταν μέσα στ αυτοκίνητο τρέχανε μαζί τους κι ο Θεοδόσης. Και τότε το κακό εγινε,τ αυτοκίνητο τούμπαρε σε μια στροφή κι έσκασε ανάποδα στ έδαφος. Ο οδηγός κι ο συνοδηγός βγήκανε αμέσως έξω. ¨Ομως ο Θεοδόσης είχε μείνει εγκλωβισμένος στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου..Με ΄λίγα λόγια ο Θεοδόσης μεταφέρθηκε στ νοσοκομείο Παπανικολάου Θεσσαλονίκης .Επί 1 εβδομάδα περίπου ακούγαμε φήμες και βλακείες.Πραγματικά όλοι νοιάζονταν όλοι ρωτούσαν τα αδέλφια του τη παρέα του. Πίστευα πως θα ξέφευγε πως θα τα κατάφερνε.ειλικρινά δεν ήλπιζα απλά,το πίστευα! ώσπου λίγες μέρες μετά ο Θεοδόσης δεν τα κατάφερε.Το Σαββατο θα έπρεπε να του πούμε αντίο.Μια ολοκληρη πόλη που τα παιδιά της δεν γελούσαν, δεν μιλούσαν..Κοιταζόμασταν στ δρόμο αμήχανα.Ολοι ξέραμε.Ολοι σκεφτόμασταν πως αύριο έπρεπε να συναντηθούμε όλοι μαζί να ζήσουμε κάτι που ουσιαστικά κανένας δεν πίστευε. έβλεπα τα αποχαιρετηστήρια κολλημένα στους στύλους έβλεπα το όνομα,κι απο κάτω την ηλικία των 19 ετών να αναγράφεται και δεν το συνειδητοποιούσα.Εγώ!¨Οσο μάλλον η παρέα του,οι γονείς του,η αδελφή του κι ο αδελφός του...μακάρι να μην ξημέρωνε ποτέ αυτο το Σαββατο,να κρατούσε η νύχτα για πάντα,μακάρι να μην μαθαίναμε,να ζούσαμε με την αγωνία!ΝΑι με την αγωνία!γιατί τουλάχιστον τότε δεν ξέραμε και υπήρχε πίστη κι ελπίδα!ενώ μετά τι υπήρχε;πόνος μόνο!Και η επόμενη μέρα ήρθε..ηταν καλοκαίρι,ήταν 25/07/08 ένας χρόνος μετά από το χαμό του ξαδερφού μου.κι έπρεπε να σωπάσουμε να μην κάνουμε χειρότερα την οικογενειά του μα κανένας δεν τα κατάφερε.. μπροστά στους άλλους δεν δάκρυσα,προσπαθούσα να στηρίξω τους υπόλοιπους.Μα πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη!Ξύπνα Θεοδόση!Ξύπνα να δεις πόσα άτομα σ αγαπάνε!Δεν μπορώ να περιγράψω τι έγινε την επόμενη μέρα.πραγματικά πόσος πόνος,αβάσταχτος που τον αντέχεις χωρίς να νοιώθεις,δίχωσ να μιλάς.πόσος πόνος αλλά και πόση αγάπη για σένα θεοδόση που άδικα ..... δεν έφυγες. είσαι εδώ!όταν βλέπω την παρέα σου θαρρώ πως θα σε δω μαζί τους.δεν έφυγες δεν γίνεται να υπάρχει θεός που άφησε να γίνει τέτοιο πράγμα.
τώρα ξέρω οι φίλοι σου θα ρθούν τα χριστούγεννα.γι αυτό δεν θέλω να νομίζεισ ότι σε ξεχάσαμε κ σ αφήσαμε μόνο σου.. εγώ που είμαι εδώ έρχομαι κ σε βλεπω για να μην νομίζεις...(το "Θεοδόσης για μια ζωή"τείνει να γίνει σύνθημα και ο Θεοδόσης έγινε σκέψη που δεν ξεθωριάζει έτσι εύκολα) Μερικές φορές πιστεύω πως είναι ψέματα όλο αυτό!να περνάς καλά κει πάνω...ίσως σε σένα και τον Λευτέρη και σε πολλούς άλλους δεν άξιζε αυτός ο κοσμός που ζούμε.Ισως άγγελοι ήταν γραφτό απο την αρχή να γίνετε...