Η γλυκιά έκπληξη της ημέρας ήταν πως 5 το πρωί στα σκαλοπάτια της πολυκατοικίας ήταν ένας πάκος γλυκιές σοκολάτες να με γλυκάνουν. Σε ευχαριστώ μικρή. Μου ανέβασες το ζάχαρο και τη διάθεση.
Αϋπνίες: επεισόδιο 20.
20 όπως τα χρόνια μου. Σήμερα γιορτάζω θαρρώ.
Όταν μετράς αντίστροφα έχεις ένα σκοπό. Να φτάσεις στο 0.
Όταν νοιώθεις ότι έχεις μηδενίσει χωρίς καν να μετρήσεις ανίστροφα γιατί μετράς?
Δε γνωρίζω. Κάνω συλλογή από αϋπνίες, άσκοπες ώρες,λίγα τσιγάρα πιο πολλά ξημερώματα και κάνα 5-6 εκατομμύρια σκέψεις.
Στ αλήθεια είχα πει δε θα ξανακάνω τέτοιο μίζερο το blog μου. Αλλά μάταια. είναι οι ώρες επικίνδυνες και πρωινές και επίσης το ελάχιστο ταλέντο μου να γράψω θυμάται να ξυπνήσει μόνο όταν οι μελαγχολίες μου πίνουν καφέ μαζί μου ή όταν καίγονται με τα τσιγάρα μου. Έτσι κοντεύω να το καταντήσω ημερολόγιο εκεί που έγραφα αποθήκευα αλλά δημοσίευα αραιά και σπάνια. Κάνε υπομονή. Θα συνέλθω και θα χαθώ πάλι κάπου που δεν θα υπάρχουν ξημερώματα.
Στ αλήθεια θεωρώ πως κουράστηκα χωρίς να κάνω τίποτα.
Πως οι έρωτες με ξελογιάζουν χωρίς να με χωράνε.
Και πως προχώρησα χωρίς να κάνω στάλα βήμα.
Και μάταια ψάχνω τη φύση του προβλήματος μου με τον ύπνο.
Παλιά όταν ένοιωθα μελαγχολίες ήθελα να κοιμάμαι για να μη σκέφτομαι.
Γύρισε μπουμερανγκ το θέμα και επέστρεψε λίγα χρόνια μετά σαν κατάρα να με βρει φοιτήτρια στα 60 τετραγωνικά μου και να με εκδικηθεί.
Με τον ύπνο μαλώσαμε και τώρα τον εκτιμάω και του ζητάω να γυρίσει πίσω.Δεν αστειεύομαι . Ικετεύω για να τα ξαναβρούμε. Στο κρεβάτι μου γίνεται φονικό κάθε βράδυ-πρωί. Η σκέψη τον σκοτώνει θαρρώ. Και μένα δε με χαλάει το έγκλημα με χαλάει το θύμα. Ζητώ λοιπόν μια αντιστροφή ρόλων στο σκηνικό. Ο ύπνος να έχει το πάνω χέρι και η σκέψη να είναι το θύμα της υπόθεσης.
Να αφανίσουμε τις σκέψεις μπας και σωθώ εγώ.
απαιτώ το αίτημα μου να γίνει δεκτό. this is an
ευχαριστώ.
.
