Ζαλισμένα Ξημερώματα

Βάλε καθαρά σεντόνια.
Μέσα σε μια ημέρα βρωμάνε καπνό και ζαλάδα.
Κοιμήθηκα στον καναπέ που είναι πιο μικρός και δε κόβω βόλτες όταν κοιμάμαι μόνη μου.
Ξενύχτησα έξω απόψε.
Ήπια λίγο,κάπνισα πολύ. Έφυγα νωρίς γύρισα αργά.
Τι σημασία έχει ?Τα ξημερώματα είναι πάντα πιστά και φωτίζουν τα σκαλιά μου για να ανέβω.
ή τα σεντόνια μου όταν λέω "καληνύχτα".
 Είμαι ξανά εδώ, αναλαμβάνοντας κηδεμόνας του εαυτού μου.
Θα σου φανεί χαζό αλλά μου λείπει το σκυλί. Να μ αγκαλιάζει να μ αγαπάει και να μ ακούει. Να με περιμένει να γυρίσω.Μου λείπει.
Ξαπλώνει πάνω μου και μ αγαπάει όπως κι αν είμαι. στα κάτω μου και στα πάνω μου.
Εκείνο κρύβει τη μουσούδα του στο λαιμό μου κι εγώ τις ανησυχίες μου κάτω από το λευκό τρίχωμά του. Με αγαπάει κι ας έχει τις ίδιες τάσεις φυγής με εμένα.

Καλημέρα είπα?

Καλημέρα.

άνοιξα τα μάτια . κανείς.
ανάμεσα στις τσίμπλες και τα πρησμένα μάτια, στη πρώτη θολή ματιά της μέρας
απέναντι, δεν είναι κανείς,
δεν υπάρχει εκείνος,η οποιοσδήποτε εκείνος για να ανταλλάξεις καλημέρα, ματιά, ανάσα και φιλί.
  Οι πρωινές μελαγχολίες μου είναι αυτές που σώνονται πιο εύκολα. Με ξυπνάει περισσότερο το τηλέφωνο που χτυπάει. Η μαμά/ο μπαμπάς/ οι γονείς .
 Καλημερίζεις και επιβεβαιώνεις πως όλα είναι καλά εδώ πάνω. Κι όμως τα μάτια είναι ακόμη πρησμένα από το χθεσινό σου ξέσπασμα.
αλλά τι να πεις.

Περπατάς και παραπατάς προς το μπάνιο, στη διαδρομή ανοίγεις και το ψυγείο άσκοπα διότι απλά το ξανακλείνεις.  Στη διαδρομή ανοίγεις και την καρδιά σου αλλά άσκοπα διότι πάλι θα την ξανακλείσεις κάποια στιγμή. Είμαι πεπεισμένη πως πάντα θα υπάρχει μια ιστορία μου που να μην καταλήγει καλά, σωστά και μετρημένα. 

Τα μετρημένα είναι για τους σοβαρούς.εγώ είμαι η του ύψους ή του βάθους σε όλα μου.
 Κατάρα, είναι να είμαι στο ενδιάμεσο,να με βάλεις κάπου εκεί σε αυτό που λέμε ισορροπία .
Εκεί για εμένα είναι τα δύσκολα. Αδράνεια. Το μέσον είναι αδράνεια. Λες να κατηφορίσω ?
δεν ξέρω που θα βγάλει και θέλει και κότσια να φτάσεις στον πάτο. Λες ν ανηφορίσω ?θέλει κότσια πάλι και προσπάθεια και δύναμη και κουράγια που δεν μπορείς να καταβάλεις.
Και τι κάνεις?μένεις στην αδράνεια μένεις στο μέσον.

Γι αυτό εγώ το μέσον δεν το μπορώ. Αν το δύσκολο είναι να βγάλεις άκρη άλλο τόσο να μείνεις στη μέση και να περιμένεις να βγάλεις άκρη. Η μέση είναι δύσκολο πράγμα. Κόβεις και κόβεσαι 

για να είσαι στη μέση .Κατάλαβες ? απαιτεί διπλή θυσία.
 Γι αυτό πάντα η του ύψους η του βάθους κι ας είναι καταστροφικό .

Λοιπόν τώρα είμαι κομπλέ. Θα στρώσω τα σεντόνια μου τα καινούρια κι ας μην υπάρχει δεύτερο άρωμα να αναμειχθεί και να ξαπλώσει μαζί τους πέρα από το δικό μου.
Κουραστικό να κόβεις βόλτες στο κρεβάτι κάθε ξημέρωμα πριν κοιμηθείς και να μην βρίσκεις άλλο άρωμα πέρα από το δικό σου. Κουραστικό να μην υπάρχει άλλο κορμί να σ αγγίξει και να ακουμπήσεις εσένα πάνω στο εγώ του. Κουραστικό να ανοίγεις πρησμένα μάτια και να μην υπάρχει κανείς να στα φιλήσει και να σου πει πέρασαν όλα.

Κουραστικό να πληγώνεσαι μα δε με πειράζει. 

Είμαι κομπλέ. Θα στρώσω τα σεντόνια μου αφού δεν μπορώ να στρώσω εγώ.

 Ο ήλιος καίει αλλά όλοι υποψιαζόμαστε πως θα ξεσπάσει βροχή . Βλέπεις στην Ελλάδα ζούμε τροπικό κλίμα τις τελευταίες εβδομάδες.
Αλλά το καλό σε αυτό είναι ότι αφήνει ελπίδα αυτό το τροπικό κλίμα.
Βρέχει καταιγίδες μπουμπουνητά και κεραυνοί και λες θα σταματήσει και θα βγει ήλιος.

κι όμως τελικά πιάνει. Αυτό που έχουμε ανάγκη είναι αυτο ακριβώς: ελπίδα .
ακόμη κι αν κι εκείνη είναι μέσον και  καταστροφική συνάμα.

 Είμαι εντάξει. Καλημέρα~