αποτυχημένο "πρέπει" δεν σε φτάνω

http://www.youtube.com/watch?v=tgBJqQ2coD4
πρέπει (πρέπει:απρόσωπο ρήμα+να:__α)υπάρχει ηθικό χρέος.__β)είναι επιβεβλημένο,υποχρεωτικό)

να δω λίγο τον εαυτό μου...

να με προσέξω λίγο..

να σταματήσω να βουρκώνω μπροστά στους καθηγητές...

να μπερδεύω τα στιχάκια της Νικολακοπούλου ανάμεσα στις μαθηματικές συναρτήσεις,

να στολίζω όποιο λευκό κενό βρω με τα θέλω μου και τα τραγούδια

που μου κράτησαν συντροφιά το προηγούμενο βράδυ...

να μελαγχολώ καταστροφικά πάντα..

να σκέφτομαι εσένα..

να ελπίζω σ' εμάς...

να κρατάω το άρωμά σου στην ντουλάπα μου

(πρέπει να το πάρω απόφαση και να τις πλύνω αυτές τις 2 μπλούζες)...

να προσέχω ότι δικό σου... να αφήνω να παίρνει αξία ότι σε θυμίζει κι ας μην σ ανήκει.

ο Φίλιππος έλεγε ότι "αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο"...
δεν ξέρω για σένα πάντως ότι σε θυμίζει αξίζει...
κι αφού ότι αξίζει πονάει... όλα πονάνε εδώ..όλα πονάνε εμένα...
αληθινά όλα σε θυμίζουν...και
γυμνή να μ αφήσεις από
τόπο,
χρόνο,
στιγμές,
φωτογραφίες,
αναμνήσεις...πάλι μένει κάτι να σε θυμίζει..
εγώ...
βλέπω τι έχεις αφήσει πάνω μου...
...μέσα μου...
το ντύνω το κρύβω το θάβω αλλά αυτό είναι εκεί να με στιγματίζει να στοιχειώνει το σώμα μου......
ότι του κάνω το νοιώθω στο δέρμα μου..
θα του ρίξω βενζίνη να το κάψω!κι ας κάψω και μένα μαζί..
θαρρώ πως πάλι ψεύτρα γίνομαι.
η ελπίδα δεν μ' αφήνει να καώ και να σε σβήσω...(μην νομίζεις!μέχρι κι εκείνη σ' ερωτεύτηκε..μου το πε εμένα,δεν την νοιάζει για μένα να καώ,
την καίει εκείνη μην σε σβήσω)


σταγόνα που ξεδιψάει τις φωτιές μου...για λίγο...
και μετά φουντώνουν πάλι...(αν και αντίζηλος μου,μου κάνει καλό )

οξυγόνο και ναρκωτικό συναντιούνται σε μια ουσία...(απαγορευμένη για μένα)
αρρώστια και φάρμακο μαζί...
βάσανο που θέλω ανάγκη να έχω...
όόοόχιρε γαμώτο! πως με πρέπει ξεκίνησα και πάλι στο θέλω κατέληξα...?
αδιόρθωτη...
αποτυχημένη προσπάθεια κι η σημερινή...
"προσπάθεια" λέμε τώρα...το ξερα...
γι αυτό έιναι τα πρέπει για να ξεχωρίζω που αρχίζουν τα θέλω μου..
χαλάλι και σήμερα...
είναι νωπό ακόμα...
θα περάσει...(κι ας μην το θέλω)κι ας πρέπει..



*μελαγχολώ...νοιώθω άδεια...κι ακούω Τάνια γιατί με νοιώθει...
πονάω μαμά ...μ αλήθεια στο λέω αυτός ο πόνος που καίει τα σωθικά μου είναι καλύτερα που δεν έχεις καταλάβει ότι ζει μεσα μου.. μείνε να πιστεύεις ότι τα μαθηματικά κατεύθυνσης είναι η μεγαλύτερη ανησυχία...

【Greece】Mama Gernaw (Mama, Im Growing Old) - Tania Tsanaklidou

περίεργο

αδειασα... αδειασα τον εαυτό μου...όχι συναισθήματα,αντικείμενα.αντοχιές και στιγμές...τον εαυτό μου... σημασία δεν έχει΄που τον έχασα κι ένα κομμάτι του έχει ξεχαστεί κάπου ανάμεσα στ μαζί και στ εσύ.. δεν το λέω για παράπονο δεν τον ζητάω (καν)πίσω..θα μου φτιάξουν καινούριο κάποια στιγμή με νέες οδηγίες χρήσης και νέους υποψήφιους πελάτες...

απερίσκεπτους που δεν διαβάζουν και αγνοούν τις οδηγιες χρήσεις...

και με χαλάνε... και μετά πάλι από την αρχή...

΄για να μιλήσουμε και λίγο σοβαρά...

απόψε είναι περίεργα...όχι σαν άλλα βράδυα που παρακαλάω να κοιμηθώ για να μην πονάω...

σήμερα αν με πιάσεις από τη μύτη....μάλλον θα αναπνεύσω/κι αν με κρατήσεις απ τα χέρια θα σκασω...

που δεν θα μπορώ να γεμίσω σελίδες και να αδειάσω ψυχές...

μόνο για απόψε...υπόσχομαιι δάκρυ να μην ξεφύγει από τα μάτια μου...σκέψη να μην σε καλέσει να'ρθεις... .....

τι λεω????γίνομαι ψεύτρα...

(μόνο)για (κάθε)απόψε παρακαλάω να σε είχα μαζί μου... στ κρεβάτι να μου χαιδεύεις τα μαλλιά και τ πρόσωπο...

ν' ανασάνω τ' αρωμά σου...αδύναμη στ'αγγίγματα και στα χάδια...

(μόνο) για απόψε...

να κοιμηθώ στ γνώριμο μέρος ανάμεσα στο λαιμό σου...

(μόνο) για απόψε...

κάποιον να με προσέχει(ς) μέχρι το πρωί...τούτο το παράξενο βράδυ...που τα όνειρα μένουν σάπια και μισά...που οι λέξεις και τα λόγια έχουν αναγνώστη τον ίδιο τους τον συγγραφέα...

αγκαλιασέ με...μαλάκωσε ότι ματώνει και στραγγίζει τα μέσα μου...σ'αφήνω εγώ...κάνε κάτι...

ευλογημένες πληγές

"*Υ.Γ:ακόμα κι αν υπάρξουν στιγμές που ξεχάσεις τις πληγές που κουβαλάς
αυτό δεν σημαίνει ότι γιατρεύτηκαν...σε κάποια απότομη κίνηση θα σε πονέσουν
ξαφνικά και δυνατά
και θα θυμίσουν πως κανένας δεν γιατρεύτηκε χωρίς να πληγωθει...
δεν λυτρώθηκε χωρίς να πονέσει...

τα γράφωκαι προσπάθω να τα πιστέψω.
ακόμα ούτε στο σάδιο επούλωσης δεν έχω μπει.

εσύ μπορείς;

είχα καιρό να γράψω..γεμίζω τα τετράδια αλλά εδώ διστάζω να γράψω..δεν θέλω να με βρει κανέας μυτιλινιός ή μυτιλινιά και να με "μάθουν"..προτιμώ να περνώ απαρατήρητη(πλέον)..αλλά μετά σκέφτομαι ότι μόνο για τις μάρκες ή τα μηχανάκια νοιάζονται οπότε χαλάλι..

εσύ μπορείς να προσδιορίσεις τι θα πει πόνος?Αν είσαι φιλόλογος μπορείς να μου πεις την ετυμηγορία της λέξης? κι αν είσαι μαθηματικός,ποιες είναι οι διαστάσεις του?τόσο μεγάλες πια που λεηλατούν κορμί και ψυχή?
εσύ μπορείς να τον αναγνωρίσεις?μπορείς να καταλάβεις να δεις τα μάτια?
το πρόσωπο χαμογελάει στιγμιαία..
τα χείλη ακολουθούν αρμονικά την έκφραση του προσώπου..
εσύ κοιτάς...
απλά κοιτάς..
δεν βλέπεις..
κοιτάς..αλλά κάτι δεν ταιριάζει..
τα μάτια..!
από αυτά δεν ξεφεύγει κανένας..
τα μάτια προδίδουν...μαρτυρούν..
το χαμόγελο είναι της στιγμής,του λεπτού..
αλλά προσποιούμαστε ότι όλα είναι καλά..
τα μάτια δεν χαμογελούν..τα μάτια κρύβουν θλίψη..κουβαλάνε δάκρυα και μυστικά του χθεσινού απόψε..τα μάτια προδίδουν..
κι ο πόνος θαρρείς πως δεν ξεκολλά από τούτη τη σάρκα..
Νομίζεις πως η σκέψη και εκείνος γίνανε συγκάτοικοι σ ένα κορμί..πως ανακατέυτηκαν σε κοινή παλέτα και μάταια προσπαθείς να βρεις τα αρχικά χρώματα... εγώ αγάπησα τόσο που πονάς και να το ψιθυρίσεις...
οι λέξεις μου είναι μετρημένες πλέον ..σε όλους γιατί κανένας δεν καταλαβαίνει δεν τον αφήνω να καταλάβει.

δεν είναι ικανός ν'αγγίξει με την σκέψη του αυτα που σκέφτομαι και νοιώθω.
εγώ δεν δάκρυζα μπροστά στους άλλους..σε φίλους γνωστούς αγνώστους..
και με λυγμούς έκλαιγα στην αγκαλιά σου...
ακόμη κι ο οργανισμός μου σε πήρε χαμπάρι και τα δάκρυα βγαίνουν πανέυκολα πλέον..
φαίνεται δεν είσαι "άλλος"..
εγώ πονάω χωρίς την προϋπόθεση να σε χάσω..
εγω πονάω για αυτά που θα ερθούν χωρίς εσένα..
εγώ...
έβαλα τα "εγώ".τα "μου".τα "εμένα" τα "δικά μου" κι όλες τις κτητικές και προσωπικές αντωνυμίες κάτω΄από το β' ενικό σου..
τώρα πλέον στην δική μου γραμματική τα δεδομένα έχουν αλλάξει

και το α' πρόσωπο είναι το εσυ.
κι εγώ απο κάτω η μάλλον όχι απο κάτω ,με βάζω δίπλα..
χαμογελάω δίπλα σου.. ζω δίπλα σου,
εσύ το είπες:

η ευτυχία δεν διαρκεί
ευτυχία δεν υπάρχει
η ευτυχία είναι στιγμές...




κι ο πόνος
τι είναι?...


ο πόνος είναι δικός μου και σε επαρκείς ποσότητες..
πολλαπλασιάζεται με τα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν.
..και είναι όλος δικός μου...είναι ο πόνος που μου ανήκει και του ανήκω..
ειναι η δική μου μοναδικη κτητική αντωνυμία..
.........αυτη δικαιούμαι να την έχω.....

Αγάπη ήταν προχτές

Να ζω όπως θες
και δίχως να φταις
κομπάρσο στο έργο με κάνεις.

Να ζω όπως θες
και δίχως να κλαις
τα δάκρυα πριν πέσουν να πιάνεις.

Να ψάχνω Θεο
χωρίς να τον βρω
εσένα Θεό μου ορίζω

Αγάπη να λες
πως ήταν προχτές
και σήμερα μόνη σ'αγγίζω.

Κι αν χάνω εγώ
κερδίζω στιγμές
μαζί σου στο χρόνο να μείνουν.

Κι αν χάνεις εσύ
γυμνό μου κορμί
τα λάθη απόψε σε ντύνουν..