Ο τρόπος που προσπαθείς να με πλησιάσεις με κουράζει κι άλλο.
Ο τρόπος που προσπαθείς να με αποφύγεις με έχει λυγίσει_
Τα ξημερώματα μπαίνουν και βγαίνουν σε αυτό το σπίτι με περίσσιο θράσσος σαν να είμαστε συγκάτοικοι.
Έρχονται και φεύγουν αδιαμαρτύρητα και αθόρυβα με τον ίδιο τρόπο .
Προσπαθώ να σκεφτώ: οι αϋπνίες αρχινούν πάντα απροειδοποίητα χωρίς ημερομηνία έναρξης,
παρ όλα αυτά πες με παράλογη αλλά ελπίζω στην προειδοποιημένη ημερομηνία λήξης τους.
Αν τα ξημερώματα ήταν γένους αρσενικού ή θηλυκού θαρρώ θα με είχανε υιοθετήσει για κόρη τους καθώς τους τιμάω κάθε μερόνυχτο χωρίς διακοπή εδώ και αρκετό καιρό.
Η μόνη σίγουρη σχεδόν, ημερομηνία στο νου μου είναι της επιστροφής όχι σε σένα, στο νησί.
Οι γονείς επιμένουν για την ημέρα. Κι εγώ διστάζω να κλείσω τα εισιτήρια και όλο τα αλλάζω.
Τι να κάνω ; πες μου ;
Να περιμένεις το αβέβαιο ή να αναχωρήσεις για το τελειωτικό?
Και τα δύο απαιτούν δύναμη μα το ένα μόνο κρύβει ελπίδα.
guess what.I am going.to do.
Καλό μας ξημέρωμα~
