ένα τίποτα έχει γεμίσει τα πάντα..και τα πάντα δεν γεμίζουν το τίποτα)

ένα τίποτα που παρόμοιο του δεν ξανάδα να περνά από τη ζωή μου και να ξαποσταίνει για τόσο καιρό...
νομίζω πως το χάνω πως έφυγε...
και να που τελικά πάλι κάπου έχει πλαγιάσει στα σεντόνια μου...σε κάποια τσάκιση τους έχει γλιστρήσει. ως πότε θα νοιώθω έτσι.
_

ο καθένας μαθαίνει να ζει με ένα αγκαθάκι.._
κάπου ανάμεσα στους πνεύμονες και την καρδιά..
εκεί που ενοχλεί να αναπνέεις
και σε τρυπάει και σε ματώνει...

στεγνά...

ωμά

και άτακτα..

όλοι κρύβουμε κάτι...

δεν θέλω να γίνομαι αχάριστη αλλά γίνομαι και το συνειδητοποιώ όταν ακούω τις ειδήσεις ενώ προσπερνώ το δωμάτιο των γονιών μου...

οι κραυγές του καθενός~ότι σπαράζει μέσα του

γίνεται μια σιωπή που δεν μαρτυρά τίποτα..

από όλο αυτό το χάος που υπάρχει μέσα του βγαίνουν σπάνια μόνο ψίθυροι...

λόγια που ακούγονται αθόρυβα και γαλήνια σαν προσευχές...
έτσι γίνεται.

πάνω από το δέρμα οι κραυγές μοιάζουν ψίθυροι.
κι από τα μάτια του που βουρκώνουν συχνά και κανένας δεν παίρνει είδηση...βγαίνει μόνο ένα βλέμμα θλιμμένο και χαρούμενο ταυτόχρονα...

αν εγώ ψάχνω αφορμές να μελαγχολώ και να απελπίζομαι για κάποιες λεπτομέρειες και έναν ημιτελή χωρισμό τότε φταίει καθαρά ο αχάριστος παλιοχαρακτήρας μου...

αλλά το Θεοδόση και τον Λευτέρη δεν μπορώ να τους φέρω πίσω

κι αυτό το οριστικό,το σίγουρο,το απόλυτο με τρομάζει...

η ελπίδα μου ανασταίνεται όταν είδα αυτό το παιδί.
αυτό το παιδί εκείνο το βράδυ του Αυγούστου σηκώθηκε και χόρεψε

με το κεφάλι ψηλά και έκλαιγε...χόρευε τραγουδούσε τους στίχους για τον πατέρα του κι έκλαιγε...

όλοι τον κοιτούσαν και όλοι ήξεραν..

εκείνος είναι στην ηλικία μου μα μt=/

,F� φάνηκε

πιο μεγάλος,δυνατός και σωστός

από όλους τους μεγάλους που ξέρω...

ανάσες να στολίζουν το λαιμό μου

Άκουγα παντα τη μαμά μου να γκρινιάζει:"Δεν μπορω να καταλάβω γιατί δεν φοράς κοσμήματα ποτέ...τα χέρια σου ειναι αδύνατα νομίζω θα σπάσουν καμιά στιγμή...εστω στο λαιμό σου ένα σταυρουδάκι να σε προστατεύει.."

και η μαμά μου δεν μπορούσε να κατάλάβει ότι είχα άλλα χέρια να ενώνουν τα χερια μου

να αγκαλιάζουν τους καρπούς μου...
και ανάσες να στολίζουν το λαιμό μου...
κοσμήματα που δεν φαινονται αλλά τα αποκτάς και τα φοράς χωρίς να τα βλέπει κανένας ...

στολίδια που τώρα πια τα χασα...και πρέπει να τα δανειστώ...
φοβάμαι
αλλά
ακόμα αναρωτιέμαι

πότε έρχεται αυτό το δρομολόγιο απο Θεσσαλονίκη επιτέλους;

και
ακόμη
φοβάμαι...
και στραγγαλίζω τις ελπίδες μου...
δεν ξέρω αν είμαι δολοφόνος πάντως έχω ευαισθησίες
και οι ελπίδες με τραβάνε σ ένα βυθό που δεν μπορώ να ανασάνω...
στο βυθό του παρελθόντος...

προσπαθώ να ζήσω χωρίς.

αλλά δεν γίνεται χωρίς.

μου λείπεις τόσο ...

και δεν έχει τέλος