ανάσες να στολίζουν το λαιμό μου

Άκουγα παντα τη μαμά μου να γκρινιάζει:"Δεν μπορω να καταλάβω γιατί δεν φοράς κοσμήματα ποτέ...τα χέρια σου ειναι αδύνατα νομίζω θα σπάσουν καμιά στιγμή...εστω στο λαιμό σου ένα σταυρουδάκι να σε προστατεύει.."

και η μαμά μου δεν μπορούσε να κατάλάβει ότι είχα άλλα χέρια να ενώνουν τα χερια μου

να αγκαλιάζουν τους καρπούς μου...
και ανάσες να στολίζουν το λαιμό μου...
κοσμήματα που δεν φαινονται αλλά τα αποκτάς και τα φοράς χωρίς να τα βλέπει κανένας ...

στολίδια που τώρα πια τα χασα...και πρέπει να τα δανειστώ...
φοβάμαι
αλλά
ακόμα αναρωτιέμαι

πότε έρχεται αυτό το δρομολόγιο απο Θεσσαλονίκη επιτέλους;

και
ακόμη
φοβάμαι...
και στραγγαλίζω τις ελπίδες μου...
δεν ξέρω αν είμαι δολοφόνος πάντως έχω ευαισθησίες
και οι ελπίδες με τραβάνε σ ένα βυθό που δεν μπορώ να ανασάνω...
στο βυθό του παρελθόντος...

προσπαθώ να ζήσω χωρίς.

αλλά δεν γίνεται χωρίς.

μου λείπεις τόσο ...

και δεν έχει τέλος