ένα τίποτα έχει γεμίσει τα πάντα..και τα πάντα δεν γεμίζουν το τίποτα)

ένα τίποτα που παρόμοιο του δεν ξανάδα να περνά από τη ζωή μου και να ξαποσταίνει για τόσο καιρό...
νομίζω πως το χάνω πως έφυγε...
και να που τελικά πάλι κάπου έχει πλαγιάσει στα σεντόνια μου...σε κάποια τσάκιση τους έχει γλιστρήσει. ως πότε θα νοιώθω έτσι.
_

ο καθένας μαθαίνει να ζει με ένα αγκαθάκι.._
κάπου ανάμεσα στους πνεύμονες και την καρδιά..
εκεί που ενοχλεί να αναπνέεις
και σε τρυπάει και σε ματώνει...

στεγνά...

ωμά

και άτακτα..

όλοι κρύβουμε κάτι...

δεν θέλω να γίνομαι αχάριστη αλλά γίνομαι και το συνειδητοποιώ όταν ακούω τις ειδήσεις ενώ προσπερνώ το δωμάτιο των γονιών μου...

οι κραυγές του καθενός~ότι σπαράζει μέσα του

γίνεται μια σιωπή που δεν μαρτυρά τίποτα..

από όλο αυτό το χάος που υπάρχει μέσα του βγαίνουν σπάνια μόνο ψίθυροι...

λόγια που ακούγονται αθόρυβα και γαλήνια σαν προσευχές...
έτσι γίνεται.

πάνω από το δέρμα οι κραυγές μοιάζουν ψίθυροι.
κι από τα μάτια του που βουρκώνουν συχνά και κανένας δεν παίρνει είδηση...βγαίνει μόνο ένα βλέμμα θλιμμένο και χαρούμενο ταυτόχρονα...

αν εγώ ψάχνω αφορμές να μελαγχολώ και να απελπίζομαι για κάποιες λεπτομέρειες και έναν ημιτελή χωρισμό τότε φταίει καθαρά ο αχάριστος παλιοχαρακτήρας μου...

αλλά το Θεοδόση και τον Λευτέρη δεν μπορώ να τους φέρω πίσω

κι αυτό το οριστικό,το σίγουρο,το απόλυτο με τρομάζει...

η ελπίδα μου ανασταίνεται όταν είδα αυτό το παιδί.
αυτό το παιδί εκείνο το βράδυ του Αυγούστου σηκώθηκε και χόρεψε

με το κεφάλι ψηλά και έκλαιγε...χόρευε τραγουδούσε τους στίχους για τον πατέρα του κι έκλαιγε...

όλοι τον κοιτούσαν και όλοι ήξεραν..

εκείνος είναι στην ηλικία μου μα μt=/

,F� φάνηκε

πιο μεγάλος,δυνατός και σωστός

από όλους τους μεγάλους που ξέρω...