Τι είναι η αγάπη τελικά?

Πολλές φορές συζητάμε για την αγάπη ή και λίγες. Όταν είσαι γυναίκα, σίγουρα πάντως περισσότερες.Πέρα από την ανιδιοτελής αγάπη που πιστεύω πως υπάρχει μόνο από τους γονείς υπάρχει κι όλη η υπόλοιπη που τριγυρνάει ανάμεσά μας και τη βιώνουμε καθημερινά σε όλες τις μορφές.

Λοιπόν,με δυο ανθρώπους έχω μάθει κάτι που πραγματικά με εξέπληξε. Μια πλευρά της αγάπης που δεν την είχα σκεφτεί. Και οι δύο είναι φίλες που δε γνωριζόμαστε χρόνια. Και οι δύο είναι γυναίκες μεγαλύτερες μου και πολύ διαφορετικές από τον επιπόλαιο τρόπο που σκέφτομαι εγώ.

Η πρώτη εκδοχή ήταν όταν εγώ εξηγούσα στη Β. τι με ενοχλεί στο γκόμενο, στο σύντροφο, στον άντρα στον όπως θέλετε πείτε το. Η Β. με διέκοψε και μου απάντησε σοφά:
"Καλή μου, δεν αγαπάμε έναν άνθρωπο μόνο γι αυτό που είναι , αγαπάω σημαίνει ότι μεν αποδέχομαι ολοκληρωτικά τον άλλον γι αυτό που είναι  ΑΛΛΑ και γι αυτό που δε θα γίνει ποτέ!''
Ποτέ δε σκέφτηκα ότι αγαπάω σημαίνει αποδέχομαι τυφλά τον ερωτά μου. Δεν απαιτώ , δεν αλλάζω δεν προσδοκώ. Αυτό όμως ίσως είναι το μεταίχμιο μεταξύ αγάπης και έρωτα. Στην αγάπη αποδέχεσαι τυφλά αυτό τον οποίο έχεις δίπλα σου. Δεν σε ενδιαφέρει να τον αλλάξεις. Η σύγκρουση όμως έρχεται κατόπιν έρωτος.Και πείτε μου αν έχω λάθος.
Καθώς ο έρωτας, το πάθος, η καψούρα είναι εγωιστικό. Δένεσαι με έναν άνθρωπο, ερωτεύεσαι , γιατί ερωτεύεσαι και τον εαυτό σου με τον τρόπο που βλέπεις , νιώθεις να είναι σε μια οποιαδήποτε τυπου ερωτικη σχέση μόναδικά με αυτόν τον άνθρωπο. Δε μπορείς να μη δεις τα μειον του ή ότι σε εκνευρίζει διότι ο έρωτας είναι μεν τυφλός αλλά είναι και εγωιστικός,δε γίνεται ανιδιοτελής ποτέ.
Ερωτεύεσαι το άτομο, αλλά και την κατάσταση στην οποία σε φέρνει. Μια κατάσταση μακρυά από την πραγματικότητα.

Η δεύτερη εκδοχή ήταν όταν κάναμε μια κουβέντα με τη συνονόματη μου :
Μου είπε όλο χαρά και με χαμόγελο σαν να ταν δεδομένη σκέψη για όλους:
''Μα εγώ είμαι ερωτευμένη με τους φίλους μου ,και τους αγαπάω ταυτόχρονα. Αλλά είμαι σίγουρα ερωτευμένη. Γι αυτό είναι φίλοι μου. Τους θαυμάζω τους αγαπάω αλλά κυρίως τους έχω ερωτευτεί!"

Μα φυσικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι είμαστε ερωτευμένοι με τους φιλους μας γιατί κι αυτοί μας ωθούν σε μια κατάσταση μακρυά απ την πραγματικότητα. Μας κάνουν να νοιώθουμε καλύτεροι και τους θαυμάζουμε που κάνουν τον ψυχολόγο ή που γελάμε μαζί τους , που έχουν ετοιμη μια λύση και μια απάντηση όταν εμεις πελαγώνουμε, που μας ομορφαίνουν γενικά.

Και η αγάπη τι είναι η αγαπη
''Αγαπάω σημαίνει αγαπάω τα μειονεκτήματα σου. Τα θαυμάζω μ αρέσουν ακόμη κι αν με ενοχλούν! Τα πλεονεκτήματα μπορεί να τα δει ο καθένας, τα μειονεκτήματα όμως μόνο ο φίλος μπορεί να τα δει και να τα εκτιμήσει θετικά. Και γιατί αυτό? Γιατί ταιριάζουν με τα δικά του. Αν βασιζόμασταν στα πλεονεκτήματα του χαρακτήρα μας όλοι θα ήμασταν με όλους , είτε φίλοι είτε εραστές.
Τα μειονεκτήματα μας είναι αυτά τα σημεία που  ταιριάζουν και είμαστε καλοί φίλοι.''

Η Μ. με κάλυψε απόλυτα.
Τα μειονεκτήματα μας είναι που αγαπάμε στους φίλους μας. Λίγο κάτι δικό σου υπάρχει μεσα σε εκείνον και λίγο κατι δικό του υπάρχει σε σένα.ακόμη κι αν συμπεριφέρεστε τελείως διαφορετικά.

Ο έρωτας λοιπόν είναι το εγωιστικό και παθιάρικο κομμάτι της ιστορίας. Είναι το δε χορταίνω με τίποτα θέλω κι αλλο. Μια συναισθηματική γλυκιά απληστία που αν είναι αμοιβαία μπορουν να γίνουν θαύματα. Δε μπορείς να ερωτεύεσαι από μακρυά, γιατί καλύπτεις μια όμορφη ανάγκη σου όταν βρίσκεται κοντά σου σε ολοκληρώνει με έναν οξύμωρο τρόπο.

Η αγάπη είναι η ήρεμη δύναμη. Δεν είναι εγωιστική .δεν είναι καψούρα. Αγαπάς τον άλλον ακόμη κι αν είναι μακρυά σου, ακόμη κι αν δεν μιλάτε πια. Εστιάζει σε αυτά που δε θες να του αλλάξεις, αλλά χαίρεσαι να τα αγαπάς ακόμη κι αν σε εκνευρίζουν. Η αγάπη θέλει καιρό αλλά αυτό που σου δίνει στο τέλος είναι η απόλυτη αποδοχή του άλλου μέσα από ανεβοκατεβάσματα. Δεν προσδοκεί δεν επιθυμεί να αλλάξει. Αγαπάει πιο πολύ τις ατέλειες αυτού του ανθρώπου στον οποίο αναφέρεται και σε δευτερη μοίρα τις ομορφιές του. Κι αυτό διότι στα μάτια σου οι ατέλειες αυτές κάνουν τον άλλον ξεχωριστό. 

Τα νοσοκομεία ο θάνατος και τα αεροδρόμια

μην παρεξηγήσεις την παραξενιά μου και το χαρακτήρα μου που είναι η του υψους η του βαθους.συμφωνώ.


κατέληξα λοιπόν απόψε στο συμπέρασμα ότι η ζωή έχει αρχή νόημα ελπίδα αγάπη στιγμες και λοιπά συναισθήματα και ο θάνατος είναι απλός τραγικός κοφτός απόλυτος και πάντα ανέλπιστος.


Όταν είμαι στα αεροδρόμια και περιμένω για ταξίδι πάντα μου μοιάζει με νοσοκομείο. Το ξέρω πως δεν είναι λογικό.αλλά γυρω σου υπάρχουν οι γονείς , οι φίλοι , οι συγγενείς, οι εραστές.


Που σε υποδέχονται,που περιμένουν,καπνίζουν έξω από το αεροδρόμιο με αγωνία για την άφιξη και τρέχουν μέσα μόλις ακούσουν ανακοίνωση για να χωθούν στην αγκαλιά του ανθρώπου που τους έλειψε τόσο.







την ίδια στιγμη λίγες σκηνές πιο πέρα είναι οι αποχωρισμοί είναι τα δάκρυα είναι το μη φυγεις είναι το θα μου λείψεις είναι το σε παρακαλώ γυρνα γρηγορα είναι το σε χρειάζομαι είναι το απλό και κοφτό αντίο. και να που θαρρω πως και στα νοσοκομεία κατι ανάλογο μπορείς να ζήσεις .






την ίδια στιγμή που αφήνεις τον αδελφό σου το γιο σου τους γονείς σου το φίλο σου να φύγει από τη ζωή 2 ορόφους πιο κάτω το πρώτο κλάμα του κάνει άλλους ανθρώπους να κλαίνε από χαρά, το γέλιο του κάνει άλλους ανθρώπους να γελάνε. Τα δαχτυλάκια του όλα μαζί αγκαλιάζουν ένα δικό σου, το χεράκι του κάνει γροθιά και χωράει στη γροθιά σου. Δε ξέρεις πως να το πιάσεις, είναι τόσο μικρό και ευθραστο που φοβάσαι μην το "σπάσεις". Το κλάμα του γεμίζει όλο το διάδρομο με χαμόγελα. Τρελοί θειοι και θειες φιλοι παππουδες και γιαγιάδες τρέχουν να τ αγκαλιάσουν και βουρκώνουν από χαρά.






Η ζωή είναι τόσο τραγική όσο και όμορφη. Στεγάζει στα ιδια τετραγωνικά την ευτυχία και τη θλίψη κάποιων ανθρώπων. Την υγεία και την ασθένεια, την εξάντληση με την αισιοδοξία. Εκεί που γεννιέται μια ζωή ίσως χάνεις εσυ τη δική σου. Λες και ο Θεός κάνει ανταλλαγές. Λες και η ζωή κάνει τράμπα τους ανθρώπους. Πες με παράλογη μα αν το σκεφτείς ο αποχωρισμός και η αντάμωση συμβαίνουν με ελάχιστη διαφορά ωρών. Φεύγεις από ένα μέρος για να πας κάπου αλλού.
Σε αποχωρίζονται κάποιοι για να φτάσεις σε λίγο κάπου να σε υποδεχτούν. Την ίδια στιγμή που κάποιοι σκουπίζουν δάρυα που φεύγεις, κάποιοι βρίσκονται σε σταθμούς, σε λιμάνια και σε αεροδρόμια και χαμογελάνε επειδή θα σε ανταμώσουν. κι αν συμβάινει το ίδιο στο θάνατο? κι αν την ίδια στιγμή τα πρόσωπα που αγαπάμε και φεύγουν είναι τα ίδια που περιμένουν καποιοι άνθρωποι αλλού ? Αν η ζωή είναι ταξίδι τότε ελπίζω πως και ο θανατος είναι το ίδιο. Με 1 διαφορά.





Αν πράγματι ο θάνατος είναι ταξίδι απλά ο ταξιδιώτης δε γύρισε ποτέ για να μας πει ποιους συνάντησε όσο έλειπε μακρυά μας_

Καλό σας ξημέρωμα~

Τώρα πια ξέρω.

Σε θυμάμαι πάνω από τον Κλεάνθη είχες κοκαλώσει. Πονούσες για τον φίλο σου.
σε θυμάμαι απλά στα χαμένα. δεν καταλάβαινες τι γινότανε.Το βλέμμα σου στο κενό.
Τότε δε σε ήξερα. Μετά οι συγκυρίες με έβαλαν σε μια κατάσταση να μάθω τα πάντα για σένα
 και το επιδίωξα κι απ την πλευρά μου. Η πρώτη μας επαφή ήταν να μου μιλάς για τον Κλεάνθη. Πόσο τον αγαπούσες και πονάς που τον έχασες. Και μετά σιγά σιγά ήθελα να σε μάθω. Δε φοβόμουν απο  αυτά που άκουγα και ήταν πολλά. Μου φαινόσουν άκακος και πιστεύω ήσουν. Κακός ήσουν μόνο για τον εαυτό σου. Τον ταλαιπώρησες τον δοκίμασες τον πόνεσες.
Πάντα με έβλεπες διαφορετικά από ότι εγώ εσένα αλλά δεν έδινα σημασία.
Μου υποσχόσουν ότι όλα τα έχεις κόψει ότι ξεκινάς καινούρια ζωή.
Με το στίβο και την κωπηλασία και όλα όσα αγαπούσες..
Αλήθεια ήθελα να σε βοηθήσω και προσπάθησα.
Στο νοσοκομείο ο Πέρης. Στο νοσοκομείο κι εμείς.
Μισός,λευκό πρόσωπο,λευκά χείλη και ένα παιδί που έχει πιάσει πάτο και δε μπορεί να σηκωθεί.
Πονούσε όλο σου το σώμα. Υπέφερες.
Υποσχόσουν σε εμένα στους φίλους σου και στους γονείς σου ότι ήταν η τελευταία φορά.
Ξενυχτούσα στο νοσοκομείο, σε κοίταζα με τους ορούς, τα χέρια σου ήταν γεμάτα με τρύπες και σημάδια. Από τότε νομίζω υπήρξαν πολλές τελευταίες φορές. Πολλές υποσχέσεις για να ξεγελάς εσένα και τους γύρω σου.
Πονούσες εσύ πονούσαν και οι γονείς σου. Κανένας άλλος,πιστεύω πιο πολύ.
Τελευταία φορά που μιλήσαμε ήταν πριν λίγες μέρες.
Μου ειπες πάλι το ίδιο: "Τα κοψα πια. Ησύχασες? ".
Μόνο που πια δεν πίστευα λέξη. Παλιά το έκανα. Αλλά τωρα το άκουγα μόνο σαν ψέματα.
Το έλεγες μήπως το πιστέψεις κι ο ίδιος.Ξεγελούσες τους πάντες μα καταβάθως όλοι λίγο πολύ ξέραμε. Ξέραμε αλλά δεν το πιστεύαμε. Πάντα τα κατάφερνες.
Μου λέγανε όλοι δε θα ξεκόψει ποτέ. Και έλεγα όχι είπε ξέκοψε. ¨Ησουν πειστικός όταν το έλεγες θαρρείς και ήταν αλήθεια. Δεν ήταν.
Πάμε πάλι στην αρχή. Σε θυμάμαι όταν πονούσες για τον φίλο σου,δεν σε ηξερα τότε
ούτε τωρα σε ξέρω πια.
Δε μπορώ να φανταστώ ούτε πίστευα ότι θα φτάσουμε εδώ.
Ούτε εσυ το πίστευες γι αυτό και το συνέχιζες.
Κι όμως τελικά υπάρχει τέλος. Αποχαιρέτησες το φίλο σου και τωρα αποχαιρετάμε εσένα.
Απλά δεν το πιστεύω. Νομίζω ότι μιλάμε για κάποιον άλλον.Τα είχαμε πει πολλές φορές.
 Τα ιδια και τα ίδια. Πόσες φορές σε μάλωσα σε έβρισα. Με το καλό με το κακό. Δεν υπήρχε λύση. Δεν υπήρχε τρόπος?
Ξανά τα ίδια και τα ίδια και πάλι από την αρχή.
Τη ζουζου λοιπόν που την αγαπούσες τόσο πολύ, ήταν το μόνο θηλυκό που κρατήσατε τέτοια σχέση.
Σχέση καταστροφική. Σε "γιάτρευε" όταν κυλούσε μέσα σου, σταματούσε τον πόνο.
Σε λύτρωνε από το να υποφέρεις και σε έσπρωχνε να πλησιάζεις το τέλος.
Και η σχέση τέλειωσε. Τέλειωσε άδοξα στα 25 σου χρόνια.

Θυμώνω. Θυμώνω που προσπαθήσαμε. Αλλά έδωσες αυτό που περίμεναν. Δεν το νίκησες να τους αποστομώσεις όλους. Να σε δω όπως τότε το Πάσχα, τα γαλανά μάτια σου χωρίς κύκλους απο κάτω. Καθαρά, λαμπερά να χαμογελάνε και να το εννοούνε.
Τώρα ξέρω πως είσαι ψηλά. Δεν ψάχνεσαι. Δεν πονάς.Δεν τρυπιέσαι.Δεν "αρρωσταίνεις" και δεν "γιατρεύεσαι". Είσαι μαζί με τον Κλεάνθη και χαμογελάς που τον βρήκες.
Το τελευταίο τραγούδι που μου έστειλες έλεγε "περπάτησα πάρα πολύ και τα φτερά μου τα έχω χάσει".Θυμάσαι?
Ελπίζω να τα βρήκες τα φτερά.ελπίζω να λυτρώθηκες.
 Καλή αντάμωση_

δεν είναι καινούριο το νέο.

ψυχομαχώ. _

sick and tired

από πάντα τα καλοκαίρια μου δεν ηταν ποτέ τελεια. λόγω γεγονότων λόγω συγκυριών λόγω και εγω δεν ξερω τι απλά δεν ηταν. είναι σαν τα δωρα που λαχταρας να ανοιξεις κατω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, σκίζεις τα περιτυλίγματα και απογοητεύεσαι με το περιεχόμενο.

Τέλος πάντων. Είναι ξημερώματα, έχω επιστρέψει τις παλιές μου συνήθειες ξενύχτια  ξημερώματα ζάλη. Ο τόπος άλλαξε εγώ όχι. και ρωτάω.

η ευτυχία με ημερομηνίες λήξης θεωρείται ευτυχία ? οι ανασφάλειες δε σε αφήνουν να την ζήσεις σωστά γιατί τρέμεις μην τελειώσει και η επιβεβαίωση τους στο τέλος της ιστορίας

στη λήξη της "ευτυχίας" σε δικαιώνουν.

Σίγουρα δικαίωση όμως που σιχαίνεσαι που παίρνεις.
Αυτό είναι το story του τελευταίου μήνα για να ξέρεις. Η ευτυχία υπήρξε σε στιγμές μας,αλλά τελειώνει. Όπως γίνεται πάντα. φοβάσαι που τη ζεις, φοβάσαι όταν τελειώνει. φοβάσαι γενικα.

Εγώ απλά ΤΑ ΠΑΡΑΤΆΩ.
δεν έχω άλλο.
Ο παλιός και πρώτος μου έρωτας με παρακαλάει και μου κάνει εντύπωση. Διότι δεν τον θέλω πίσω δεν τον νοσταλγώ καν και είμαι έκπληκτη με την αναισθησία μου απέναντι σε κάθε κίνηση του. Άργησες 3 χρόνια φίλε μου. Εδώ κόβουμε και ράβουμε αγάπες για άλλον. Που πας?

Και όλα είναι κύκλος. Και εμένα οι κύκλοι από πάντα δε μ άρεσαν ειναι υπερβολικά απλοί σαν σχήματα δεν σε παιδεύει τίποτα ή τα πάντα.  ούτε αρχή ούτε τέλος η μπορείς να πεις χιλιάδες αρχές και εκατομμύρια τέλη. αλλά και πάλι δεν.


Αλήτη σου ανακοινώνω ότι το κοριτσάκι κουράστηκε. Και όπως λέει και μια γνωστή μου. 

πουλάω την ψυχή μου στο ξημέρωμα. Την πουλάω λοιπόν και φεύγω χωρίς να κάνω βήμα.

 όπως τα λέει κι ο τίτλος sick and tired.

 Τα βροντάω και φεύγω.

Καλή τύχη.
p.s: υπόσχομαι να σοβαρευτω και το επόμενο ποστ να ειναι για σοβαρά πράγματα και όχι έρωτες καλοκαίρια και ότι κατεβάσει το άδειο κεφάλι μου. ευχαριστώ για την κατανόηση.

Κυριακές και Αεροπλάνα

είναι από τις Κυριακές που δεν μοιάζει Κυριακή. σχεδόν το ξέχασα και μου το θύμισαν οι αυριανές υποχρεώσεις μου. Στο τραπεζάκι είναι το αεροπλανάκι,ένα άλογο και 3 λεωφορεία.τα 2 λονδρέζικα κόκκινα φανταχτερά.
. το αεροπλανάκι δώρο να θυμίζει εσένα και την αγάπη που είχα τότε για τα αεροπλάνα και τα ταξίδια μου.
και ξέρεις σκέφτομαι πως σε λίγες μέρες θα είμαι μέσα σε ένα τέτοιο.
θα φεύγω πάλι εγώ. κι όλα θα μένουν πίσω.
καθυστέρησα την ημερομηνία όσο μπορούσα μα μάταια.
δεν ωφελεί. η πτήση θα γίνει. θα γίνει με ένα τέτοιο. με ένα αεροπλανάκι σαν αυτό που μου είχες πάρει. Θα πετάει ψηλά πάνω από τη συμπρωτεύουσα ίσως και λίγο Χαλκιδική. Θα το δούνε άνθρωποι. Εσύ ίσως να μην το παρατηρήσεις καν. Μα θα πετάει από πάνω σου την ώρα που εσύ κάτι θα κάνεις. Θα πίνεις καφέ η θα κολυμπάς σε κάποια παραλία ή ότι άλλο.
Και κάποια στιγμή σε ένα απο αυτά τα αεροπλάνα θα έχω μπει εγώ. θα φεύγω εγώ.

προσπάθησα μα αυτή τη φορά το ταξίδι δεν είναι σαν τα άλλα. δεν υπάρχουν αποχαιρετισμοί και δεν τους θέλω ίσως τελευταία αγκαλιά από εσένα μα και πάλι θαρρώ πως όταν ήμασταν μακρυά ήμασταν πιο κοντά.χάλασε το πράγμα.
Το να φύγω μόνιμα όσο πάει και πήζει στο μυαλό μου. Μοιάζει η σωτηρία για πολλά και δεν ξέρω πως να την αρπάξω.

 σε ρώτησα πολλές φορές αν φύγω θα είναι καλύτερα μα δεν κατάλαβες όταν έλεγα να φύγω τι περνούσε από το δικό μου το μυαλό. 

κουράστηκα. η επι και η υπομονή μου έχουν εκπλήξει ακόμη και μένα.

θέλω να πέσω στο γκρεμό. το πάω φιρί φιρί. δεν έχω δυνάμεις. έλιωσα και με πλάθεις όπως θέλεις εσύ.

είναι πρωί και πάλι μου λείπεις.
p.s: στα γλυκόλογα μας να μου απαντάς ότι αναγουλιάζεις. πόσο χαρούμενη με κάνει δεν φαντάζεσαι.

απάντηση πριν την ερώτηση

Μπορώ να ξεφύγω ?

ρώτα τον.


όσα όχι κι αν πω. ?
μπορώ?
__________________________________________________________________________________

πα ρα δι νο μαι  και στο συλλαβίζω ψιθυριστά