δεν είναι καινούριο το νέο.

ψυχομαχώ. _

sick and tired

από πάντα τα καλοκαίρια μου δεν ηταν ποτέ τελεια. λόγω γεγονότων λόγω συγκυριών λόγω και εγω δεν ξερω τι απλά δεν ηταν. είναι σαν τα δωρα που λαχταρας να ανοιξεις κατω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, σκίζεις τα περιτυλίγματα και απογοητεύεσαι με το περιεχόμενο.

Τέλος πάντων. Είναι ξημερώματα, έχω επιστρέψει τις παλιές μου συνήθειες ξενύχτια  ξημερώματα ζάλη. Ο τόπος άλλαξε εγώ όχι. και ρωτάω.

η ευτυχία με ημερομηνίες λήξης θεωρείται ευτυχία ? οι ανασφάλειες δε σε αφήνουν να την ζήσεις σωστά γιατί τρέμεις μην τελειώσει και η επιβεβαίωση τους στο τέλος της ιστορίας

στη λήξη της "ευτυχίας" σε δικαιώνουν.

Σίγουρα δικαίωση όμως που σιχαίνεσαι που παίρνεις.
Αυτό είναι το story του τελευταίου μήνα για να ξέρεις. Η ευτυχία υπήρξε σε στιγμές μας,αλλά τελειώνει. Όπως γίνεται πάντα. φοβάσαι που τη ζεις, φοβάσαι όταν τελειώνει. φοβάσαι γενικα.

Εγώ απλά ΤΑ ΠΑΡΑΤΆΩ.
δεν έχω άλλο.
Ο παλιός και πρώτος μου έρωτας με παρακαλάει και μου κάνει εντύπωση. Διότι δεν τον θέλω πίσω δεν τον νοσταλγώ καν και είμαι έκπληκτη με την αναισθησία μου απέναντι σε κάθε κίνηση του. Άργησες 3 χρόνια φίλε μου. Εδώ κόβουμε και ράβουμε αγάπες για άλλον. Που πας?

Και όλα είναι κύκλος. Και εμένα οι κύκλοι από πάντα δε μ άρεσαν ειναι υπερβολικά απλοί σαν σχήματα δεν σε παιδεύει τίποτα ή τα πάντα.  ούτε αρχή ούτε τέλος η μπορείς να πεις χιλιάδες αρχές και εκατομμύρια τέλη. αλλά και πάλι δεν.


Αλήτη σου ανακοινώνω ότι το κοριτσάκι κουράστηκε. Και όπως λέει και μια γνωστή μου. 

πουλάω την ψυχή μου στο ξημέρωμα. Την πουλάω λοιπόν και φεύγω χωρίς να κάνω βήμα.

 όπως τα λέει κι ο τίτλος sick and tired.

 Τα βροντάω και φεύγω.

Καλή τύχη.
p.s: υπόσχομαι να σοβαρευτω και το επόμενο ποστ να ειναι για σοβαρά πράγματα και όχι έρωτες καλοκαίρια και ότι κατεβάσει το άδειο κεφάλι μου. ευχαριστώ για την κατανόηση.

Κυριακές και Αεροπλάνα

είναι από τις Κυριακές που δεν μοιάζει Κυριακή. σχεδόν το ξέχασα και μου το θύμισαν οι αυριανές υποχρεώσεις μου. Στο τραπεζάκι είναι το αεροπλανάκι,ένα άλογο και 3 λεωφορεία.τα 2 λονδρέζικα κόκκινα φανταχτερά.
. το αεροπλανάκι δώρο να θυμίζει εσένα και την αγάπη που είχα τότε για τα αεροπλάνα και τα ταξίδια μου.
και ξέρεις σκέφτομαι πως σε λίγες μέρες θα είμαι μέσα σε ένα τέτοιο.
θα φεύγω πάλι εγώ. κι όλα θα μένουν πίσω.
καθυστέρησα την ημερομηνία όσο μπορούσα μα μάταια.
δεν ωφελεί. η πτήση θα γίνει. θα γίνει με ένα τέτοιο. με ένα αεροπλανάκι σαν αυτό που μου είχες πάρει. Θα πετάει ψηλά πάνω από τη συμπρωτεύουσα ίσως και λίγο Χαλκιδική. Θα το δούνε άνθρωποι. Εσύ ίσως να μην το παρατηρήσεις καν. Μα θα πετάει από πάνω σου την ώρα που εσύ κάτι θα κάνεις. Θα πίνεις καφέ η θα κολυμπάς σε κάποια παραλία ή ότι άλλο.
Και κάποια στιγμή σε ένα απο αυτά τα αεροπλάνα θα έχω μπει εγώ. θα φεύγω εγώ.

προσπάθησα μα αυτή τη φορά το ταξίδι δεν είναι σαν τα άλλα. δεν υπάρχουν αποχαιρετισμοί και δεν τους θέλω ίσως τελευταία αγκαλιά από εσένα μα και πάλι θαρρώ πως όταν ήμασταν μακρυά ήμασταν πιο κοντά.χάλασε το πράγμα.
Το να φύγω μόνιμα όσο πάει και πήζει στο μυαλό μου. Μοιάζει η σωτηρία για πολλά και δεν ξέρω πως να την αρπάξω.

 σε ρώτησα πολλές φορές αν φύγω θα είναι καλύτερα μα δεν κατάλαβες όταν έλεγα να φύγω τι περνούσε από το δικό μου το μυαλό. 

κουράστηκα. η επι και η υπομονή μου έχουν εκπλήξει ακόμη και μένα.

θέλω να πέσω στο γκρεμό. το πάω φιρί φιρί. δεν έχω δυνάμεις. έλιωσα και με πλάθεις όπως θέλεις εσύ.

είναι πρωί και πάλι μου λείπεις.
p.s: στα γλυκόλογα μας να μου απαντάς ότι αναγουλιάζεις. πόσο χαρούμενη με κάνει δεν φαντάζεσαι.

απάντηση πριν την ερώτηση

Μπορώ να ξεφύγω ?

ρώτα τον.


όσα όχι κι αν πω. ?
μπορώ?
__________________________________________________________________________________

πα ρα δι νο μαι  και στο συλλαβίζω ψιθυριστά 

Πρόβλημα ύπνου ?

Ο τρόπος που προσπαθείς να με πλησιάσεις με κουράζει κι άλλο.
Ο τρόπος που προσπαθείς να με αποφύγεις με έχει λυγίσει_

Τα ξημερώματα μπαίνουν και βγαίνουν σε αυτό το σπίτι με περίσσιο θράσσος σαν να είμαστε συγκάτοικοι.

Έρχονται και φεύγουν αδιαμαρτύρητα και αθόρυβα με τον ίδιο τρόπο .

Προσπαθώ να σκεφτώ: οι αϋπνίες αρχινούν πάντα απροειδοποίητα  χωρίς ημερομηνία έναρξης,

παρ όλα αυτά πες με παράλογη αλλά ελπίζω στην προειδοποιημένη ημερομηνία λήξης τους.

Αν τα ξημερώματα ήταν γένους αρσενικού ή θηλυκού θαρρώ θα με είχανε υιοθετήσει για κόρη τους καθώς τους τιμάω κάθε μερόνυχτο χωρίς διακοπή εδώ και αρκετό καιρό.

Η μόνη σίγουρη σχεδόν, ημερομηνία στο νου μου είναι της επιστροφής όχι σε σένα, στο νησί.

Οι γονείς επιμένουν για την ημέρα. Κι εγώ διστάζω να κλείσω τα εισιτήρια και όλο τα αλλάζω.

Τι να κάνω ; πες μου ;

 Να περιμένεις το αβέβαιο ή να αναχωρήσεις για το τελειωτικό?

 Και τα δύο απαιτούν δύναμη μα το ένα μόνο κρύβει ελπίδα.

guess what.I am going.to do.

Καλό μας ξημέρωμα~

ήτανε μια φορά

Οι δικοί μου ανησυχουν κάτω στην πρωτεύουσα . Η φιλία μπορεί να σε σωσει από πολλά αλλά όχι από αυτα που δημιουργει ο ερωτας.

Η κινητοποιήση ηταν μεγάλη. Η μία να ανέβει στα βόρεια και ο άλλος καθε μέρα επικοινωνία με τα πρόσωπα εδώ.

"Ναι έφαγε, κατεβηκε σχολή, τωρα είμαστε εδω τωρα ειμαστε εκεί. πήγε μεσα να κοιμηθεί. Ξύπνησε.

Πίνει κρασί.

Ναι είναι ενταξει μιλάει γελάει οκ." το εκτιμαω και γελάω που μου φέρονται σαν μωρό αλλά  δε σωζομαι.

Τα χείλη μου καίνε και έχουν κοκκινήσει. Σήμερα το νοιώθω χειρότερα από χθες και προχθες. δεν εχω αντοχες να ξεσπάσω. αλήτη μου λείπεις. να αποκαλύφθηκα., και η απουσία σου με εξουθενωνει. κάνε κάτι. δεν αντεχεται.

αναπνέω κι όμως δε μπορώ να πάρω ανάσα.

Κουράστηκα.

Η  γλυκιά έκπληξη της ημέρας ήταν πως 5 το πρωί στα σκαλοπάτια της πολυκατοικίας ήταν ένας πάκος γλυκιές σοκολάτες να με γλυκάνουν. Σε ευχαριστώ μικρή. Μου ανέβασες το ζάχαρο και τη διάθεση. 

Αϋπνίες: επεισόδιο 20.

20 όπως τα χρόνια μου. Σήμερα γιορτάζω θαρρώ. 

Όταν μετράς αντίστροφα έχεις ένα σκοπό. Να φτάσεις στο 0. 

Όταν νοιώθεις ότι έχεις μηδενίσει χωρίς καν να μετρήσεις ανίστροφα γιατί μετράς?

Δε γνωρίζω. Κάνω συλλογή από αϋπνίες, άσκοπες ώρες,λίγα τσιγάρα πιο πολλά ξημερώματα και κάνα 5-6 εκατομμύρια σκέψεις. 

Στ αλήθεια είχα πει δε θα ξανακάνω τέτοιο μίζερο το blog μου. Αλλά μάταια. είναι οι ώρες επικίνδυνες και πρωινές και επίσης το ελάχιστο ταλέντο μου να γράψω θυμάται να  ξυπνήσει μόνο όταν οι μελαγχολίες μου πίνουν καφέ μαζί μου ή όταν καίγονται με τα τσιγάρα μου. Έτσι κοντεύω να το καταντήσω ημερολόγιο εκεί που έγραφα αποθήκευα αλλά δημοσίευα αραιά και σπάνια. Κάνε υπομονή. Θα συνέλθω και θα χαθώ πάλι κάπου που δεν θα υπάρχουν ξημερώματα. 

Στ αλήθεια θεωρώ πως κουράστηκα χωρίς να κάνω τίποτα. 

Πως οι έρωτες με ξελογιάζουν χωρίς να με χωράνε.

Και πως προχώρησα χωρίς να κάνω στάλα βήμα. 

Και μάταια ψάχνω τη φύση του προβλήματος μου με τον ύπνο. 

Παλιά όταν ένοιωθα μελαγχολίες ήθελα να κοιμάμαι για να μη σκέφτομαι.
Γύρισε μπουμερανγκ το θέμα και επέστρεψε λίγα χρόνια μετά σαν κατάρα να με βρει φοιτήτρια στα 60 τετραγωνικά μου και να με εκδικηθεί. 

Με τον ύπνο μαλώσαμε και τώρα τον εκτιμάω και του ζητάω να γυρίσει πίσω.Δεν αστειεύομαι . Ικετεύω για να τα ξαναβρούμε.  Στο κρεβάτι μου γίνεται φονικό κάθε βράδυ-πρωί. Η σκέψη τον σκοτώνει θαρρώ. Και μένα δε με χαλάει το έγκλημα με χαλάει το θύμα. Ζητώ λοιπόν μια αντιστροφή ρόλων στο σκηνικό. Ο ύπνος να έχει το πάνω χέρι και η σκέψη να είναι το θύμα της υπόθεσης.

 Να αφανίσουμε τις σκέψεις μπας και σωθώ εγώ. 

απαιτώ το αίτημα μου να γίνει δεκτό. this is an 

ευχαριστώ. 

. 

Ζαλισμένα Ξημερώματα

Βάλε καθαρά σεντόνια.
Μέσα σε μια ημέρα βρωμάνε καπνό και ζαλάδα.
Κοιμήθηκα στον καναπέ που είναι πιο μικρός και δε κόβω βόλτες όταν κοιμάμαι μόνη μου.
Ξενύχτησα έξω απόψε.
Ήπια λίγο,κάπνισα πολύ. Έφυγα νωρίς γύρισα αργά.
Τι σημασία έχει ?Τα ξημερώματα είναι πάντα πιστά και φωτίζουν τα σκαλιά μου για να ανέβω.
ή τα σεντόνια μου όταν λέω "καληνύχτα".
 Είμαι ξανά εδώ, αναλαμβάνοντας κηδεμόνας του εαυτού μου.
Θα σου φανεί χαζό αλλά μου λείπει το σκυλί. Να μ αγκαλιάζει να μ αγαπάει και να μ ακούει. Να με περιμένει να γυρίσω.Μου λείπει.
Ξαπλώνει πάνω μου και μ αγαπάει όπως κι αν είμαι. στα κάτω μου και στα πάνω μου.
Εκείνο κρύβει τη μουσούδα του στο λαιμό μου κι εγώ τις ανησυχίες μου κάτω από το λευκό τρίχωμά του. Με αγαπάει κι ας έχει τις ίδιες τάσεις φυγής με εμένα.

Καλημέρα είπα?

Καλημέρα.

άνοιξα τα μάτια . κανείς.
ανάμεσα στις τσίμπλες και τα πρησμένα μάτια, στη πρώτη θολή ματιά της μέρας
απέναντι, δεν είναι κανείς,
δεν υπάρχει εκείνος,η οποιοσδήποτε εκείνος για να ανταλλάξεις καλημέρα, ματιά, ανάσα και φιλί.
  Οι πρωινές μελαγχολίες μου είναι αυτές που σώνονται πιο εύκολα. Με ξυπνάει περισσότερο το τηλέφωνο που χτυπάει. Η μαμά/ο μπαμπάς/ οι γονείς .
 Καλημερίζεις και επιβεβαιώνεις πως όλα είναι καλά εδώ πάνω. Κι όμως τα μάτια είναι ακόμη πρησμένα από το χθεσινό σου ξέσπασμα.
αλλά τι να πεις.

Περπατάς και παραπατάς προς το μπάνιο, στη διαδρομή ανοίγεις και το ψυγείο άσκοπα διότι απλά το ξανακλείνεις.  Στη διαδρομή ανοίγεις και την καρδιά σου αλλά άσκοπα διότι πάλι θα την ξανακλείσεις κάποια στιγμή. Είμαι πεπεισμένη πως πάντα θα υπάρχει μια ιστορία μου που να μην καταλήγει καλά, σωστά και μετρημένα. 

Τα μετρημένα είναι για τους σοβαρούς.εγώ είμαι η του ύψους ή του βάθους σε όλα μου.
 Κατάρα, είναι να είμαι στο ενδιάμεσο,να με βάλεις κάπου εκεί σε αυτό που λέμε ισορροπία .
Εκεί για εμένα είναι τα δύσκολα. Αδράνεια. Το μέσον είναι αδράνεια. Λες να κατηφορίσω ?
δεν ξέρω που θα βγάλει και θέλει και κότσια να φτάσεις στον πάτο. Λες ν ανηφορίσω ?θέλει κότσια πάλι και προσπάθεια και δύναμη και κουράγια που δεν μπορείς να καταβάλεις.
Και τι κάνεις?μένεις στην αδράνεια μένεις στο μέσον.

Γι αυτό εγώ το μέσον δεν το μπορώ. Αν το δύσκολο είναι να βγάλεις άκρη άλλο τόσο να μείνεις στη μέση και να περιμένεις να βγάλεις άκρη. Η μέση είναι δύσκολο πράγμα. Κόβεις και κόβεσαι 

για να είσαι στη μέση .Κατάλαβες ? απαιτεί διπλή θυσία.
 Γι αυτό πάντα η του ύψους η του βάθους κι ας είναι καταστροφικό .

Λοιπόν τώρα είμαι κομπλέ. Θα στρώσω τα σεντόνια μου τα καινούρια κι ας μην υπάρχει δεύτερο άρωμα να αναμειχθεί και να ξαπλώσει μαζί τους πέρα από το δικό μου.
Κουραστικό να κόβεις βόλτες στο κρεβάτι κάθε ξημέρωμα πριν κοιμηθείς και να μην βρίσκεις άλλο άρωμα πέρα από το δικό σου. Κουραστικό να μην υπάρχει άλλο κορμί να σ αγγίξει και να ακουμπήσεις εσένα πάνω στο εγώ του. Κουραστικό να ανοίγεις πρησμένα μάτια και να μην υπάρχει κανείς να στα φιλήσει και να σου πει πέρασαν όλα.

Κουραστικό να πληγώνεσαι μα δε με πειράζει. 

Είμαι κομπλέ. Θα στρώσω τα σεντόνια μου αφού δεν μπορώ να στρώσω εγώ.

 Ο ήλιος καίει αλλά όλοι υποψιαζόμαστε πως θα ξεσπάσει βροχή . Βλέπεις στην Ελλάδα ζούμε τροπικό κλίμα τις τελευταίες εβδομάδες.
Αλλά το καλό σε αυτό είναι ότι αφήνει ελπίδα αυτό το τροπικό κλίμα.
Βρέχει καταιγίδες μπουμπουνητά και κεραυνοί και λες θα σταματήσει και θα βγει ήλιος.

κι όμως τελικά πιάνει. Αυτό που έχουμε ανάγκη είναι αυτο ακριβώς: ελπίδα .
ακόμη κι αν κι εκείνη είναι μέσον και  καταστροφική συνάμα.

 Είμαι εντάξει. Καλημέρα~