κάτι.

κάποια στιγμή κουράζεσαι να νιώθεις κομπάρσος στην ζωή των άλλων +αποφασίζεις να γίνεις πρωταγωνιστής της δικής σου. λυπάμαι που τελευταία ίσως να έπαψα για κάποιες στιγμές να είμαι η "καλή" κοπέλα αλλά στα ανώφελα 18 μου χρόνια έσπασα +εγώ
και στην τελική αν σε κάποιον κάνω κακό αυτός είναι μόνο ο εαυτός μου.

τα τσιγάρα τα ποτά + τα ξενύχτια δεν ωφέλησαν κανέναν
αλλά μειώνουν τις σκέψεις +εμένα αυτές μου κάνουν κακό..

(+δ χρειάζεται φωτογραφία ακόμα)

p.s:δεν έχουν πρόβλημα να αγαπήσουν αυτό που είμαι για αυτό δεν γκρίνιαξα ποτέ.έχουν πρόβλημα να κατανοήσουν αυτό που είμαι +να το δουν.χαλάλι

μπορώ;

semianasasouxwraw
ποτέ ένα ψευδώνυμο δεν ήταν τόσο πιο αληθινό από οποιοδήποτε ονοματεπώνυμο.

ξέρεις τι θέλω.
θέλω να νοιώσω 1 φορά ότι υπάρχει κάτι το οποίο είναι δικό μου.
κάτι που το φροντίζω το αγαπάω κι ακόμη κι αν δεν το έχω να ξέρω ότι ανήκει σε μένα ότι θα γυρνάει σε μένα.ίσως να σου φανεί χαζό αλλά αδέλφια δεν είχα ποτέ και τα κατοικίδια μετά από καμιά εβδομάδα τα στέλναμε σε θείους θείες παππούδες γιαγιάδες που είχαν μεγάλη αυλή(συνηθής δικιολογία).η δική μου αγκαλιά ήταν μικρή και οι μεγάλες αυλές ήταν η λύση;

(04) Lapres midi - Yann Tiersen - Amelie Poulain

όσο η καρδιά κι αν λαχταρά δεν θα ξαναγαπήσω

ως εδώ.φτάνει.

δεν θέλω να ξαναγαπήσω.
αρκει.
λες κι έχω καμιά κατάρα πάνω μου
και η αγάπη μοιάζει σε μένα πιο πολύ αδυναμία παρά συναίσθημα.

χάνω το μέτρο και απλά σε βάζω πάνω από όλα.

φτάνει!δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω αλλά η συμπεριφορά σου με φτάνει εδώ.

καιρός να το πάρω απόφαση γιατί η καρδιά μου φωνάζει μήνες τώρα πως ποναει κι εγώ κάνω πως δεν την ακούω...ντύνοντας τον πόνο της με κουρέλια κι ελπίδες.

αν θες να με εντάξεις στις φιλίες σου εγώ δεν γουστάρω.
τα συναισθήματα που με καίνει μόνο φιλίες δεν γυρεύουν.

κι ότι ελπίδα είχα να πάει στο διάολο!
γιατί αυτή με έφερε ως εδώ.
τέλος

λέω πάντα χαλάλι

batida batida batida de Coco
εγώ την καρδιά μου δεν τη δανείζω με τόκο
κι όταν πίσω την παίρνω στο κακό της το χάλι
λέω πάντα χαλάλι και batida de coCo

χαμηλώνω τη μουσική του ραδιοφώνου να ακούσω αν χτυπάει η καρδιά μου.]





χαλάλι...


τάση εκδίκησης δεν είχα ποτέ.
μην πληγώσω κανέναν


από αυτούς που με πλήγωσαν
μην νοιώσουν άσχημα




όπως ένοιωσα εγώ






μην μην μην. ξέρεις γιατί ; γιατί τους αγαπάω αυτούς που με πληγώνουν...τους αγαπάς κι εσύ
πριν σε πληγώσουν
και όταν το κάνουν δεν υπάρχει λήξη. συνεχίζεις να αγαπάς...
κι η καρδιά σου χτυπάει δυνατά...
χτυπάει...αλλά με άλλη έννοια.
χτυπάει βίαια.
λές και παλεύει να βγει έξω>


κι εσύ πια!ή ξεσπάσματα θα χεις να μιλάς και να ξεφορτώνεσαι πάνω μου σκέψεις ήη
τίποτα. όλα θα τα κρατάς για σένα
και όλο"περίπου"

και περιπου... ή απλά περίπου!

η σκέτο περιπου

μίλα μου!


δεν μ'αρέσει αυτό το περίπου
-αμαν!
τι απο τα δυό είσαι:


εγωιστής ή διπλωμάτης; !






αύριο τελευταία προθεσμία για ευτυχία.
άντε να δούμε..
στο περίπου πάλι?



_____η καρδία μου χτυπάει γρηγορότερα

κι από τα θαύματα της ντόπας στους αγώνες..._

ένα τίποτα έχει γεμίσει τα πάντα..και τα πάντα δεν γεμίζουν το τίποτα)

ένα τίποτα που παρόμοιο του δεν ξανάδα να περνά από τη ζωή μου και να ξαποσταίνει για τόσο καιρό...
νομίζω πως το χάνω πως έφυγε...
και να που τελικά πάλι κάπου έχει πλαγιάσει στα σεντόνια μου...σε κάποια τσάκιση τους έχει γλιστρήσει. ως πότε θα νοιώθω έτσι.
_

ο καθένας μαθαίνει να ζει με ένα αγκαθάκι.._
κάπου ανάμεσα στους πνεύμονες και την καρδιά..
εκεί που ενοχλεί να αναπνέεις
και σε τρυπάει και σε ματώνει...

στεγνά...

ωμά

και άτακτα..

όλοι κρύβουμε κάτι...

δεν θέλω να γίνομαι αχάριστη αλλά γίνομαι και το συνειδητοποιώ όταν ακούω τις ειδήσεις ενώ προσπερνώ το δωμάτιο των γονιών μου...

οι κραυγές του καθενός~ότι σπαράζει μέσα του

γίνεται μια σιωπή που δεν μαρτυρά τίποτα..

από όλο αυτό το χάος που υπάρχει μέσα του βγαίνουν σπάνια μόνο ψίθυροι...

λόγια που ακούγονται αθόρυβα και γαλήνια σαν προσευχές...
έτσι γίνεται.

πάνω από το δέρμα οι κραυγές μοιάζουν ψίθυροι.
κι από τα μάτια του που βουρκώνουν συχνά και κανένας δεν παίρνει είδηση...βγαίνει μόνο ένα βλέμμα θλιμμένο και χαρούμενο ταυτόχρονα...

αν εγώ ψάχνω αφορμές να μελαγχολώ και να απελπίζομαι για κάποιες λεπτομέρειες και έναν ημιτελή χωρισμό τότε φταίει καθαρά ο αχάριστος παλιοχαρακτήρας μου...

αλλά το Θεοδόση και τον Λευτέρη δεν μπορώ να τους φέρω πίσω

κι αυτό το οριστικό,το σίγουρο,το απόλυτο με τρομάζει...

η ελπίδα μου ανασταίνεται όταν είδα αυτό το παιδί.
αυτό το παιδί εκείνο το βράδυ του Αυγούστου σηκώθηκε και χόρεψε

με το κεφάλι ψηλά και έκλαιγε...χόρευε τραγουδούσε τους στίχους για τον πατέρα του κι έκλαιγε...

όλοι τον κοιτούσαν και όλοι ήξεραν..

εκείνος είναι στην ηλικία μου μα μt=/

,F� φάνηκε

πιο μεγάλος,δυνατός και σωστός

από όλους τους μεγάλους που ξέρω...

ανάσες να στολίζουν το λαιμό μου

Άκουγα παντα τη μαμά μου να γκρινιάζει:"Δεν μπορω να καταλάβω γιατί δεν φοράς κοσμήματα ποτέ...τα χέρια σου ειναι αδύνατα νομίζω θα σπάσουν καμιά στιγμή...εστω στο λαιμό σου ένα σταυρουδάκι να σε προστατεύει.."

και η μαμά μου δεν μπορούσε να κατάλάβει ότι είχα άλλα χέρια να ενώνουν τα χερια μου

να αγκαλιάζουν τους καρπούς μου...
και ανάσες να στολίζουν το λαιμό μου...
κοσμήματα που δεν φαινονται αλλά τα αποκτάς και τα φοράς χωρίς να τα βλέπει κανένας ...

στολίδια που τώρα πια τα χασα...και πρέπει να τα δανειστώ...
φοβάμαι
αλλά
ακόμα αναρωτιέμαι

πότε έρχεται αυτό το δρομολόγιο απο Θεσσαλονίκη επιτέλους;

και
ακόμη
φοβάμαι...
και στραγγαλίζω τις ελπίδες μου...
δεν ξέρω αν είμαι δολοφόνος πάντως έχω ευαισθησίες
και οι ελπίδες με τραβάνε σ ένα βυθό που δεν μπορώ να ανασάνω...
στο βυθό του παρελθόντος...

προσπαθώ να ζήσω χωρίς.

αλλά δεν γίνεται χωρίς.

μου λείπεις τόσο ...

και δεν έχει τέλος

Η 18άρα κι οι Μοίρες

και είπε η δασκάλα...¨το μήκος το μετράμε σε μέτρα"
"το εμβαδόν σε τετραγωνικά μέτρα"
"τον όγκο σε κυβικά μέτρα"
"το χρόνο σε λεπτά"
......

και την ρωτάω:"και την ζωή κυρία?"
και είπε η μορφωμένη:"σε χρόνια συνήθως..."

και η χαζή πήγε πανεπιστήμιο,σπούδασε,ερωτεύτηκε,έκανε παιδιά,οικογένεια
και δεν ήξερε να μου πει

ότι τη ζωή τη μετράμε σε στιγμές και όχι σε χρόνια.._

και μεγάλωσα και έγινα 18 πριν λίγες ώρες και χαμπάρι δεν πήρα...
(θα σε ήθελα εδώ

μα τα 443 χιλιόμετρα,
η απώλεια συναισθημάτων

και κάτι λεπτομέρειες

δεν βοήθησαν... )

χαλάλι και πάλι
η φωνή σου και το γέλιο σου μου έφτιαξαν το 24ωρο...

εφόσον στα χαρτιά είμαι ενήλικη μπορώ πολλά να κάνω

μα λαχτάρα δεν περισσεύει αυτη την στιγμή...
θαρρώ πως τα ίδια με όταν ήμουν μπέμπα και μικρή χρειάζομαι...
αγκαλιές να χώνομαι
ψίθυρους να αγκαλιάζουν τα αυτιά μου
άχρηστες συμβουλές από έμπειρους μεγαλύτερους μου
και στιγμές...

στιγμές..

μμμμ


σύμφωνα με έναν πρόχειρο υπολογισμό έχω....

μπορώ να πεθάνω λοιπόν όποια στιγμή

γουστάρουν οι Μοίρες από απέναντι...

ξέρω ότι με παρακολουθούν σαν τις γειτόνισσες που κρύβονται πίσω από την κουρτίνα και κοιτάνε από την άκρη του παραθύρου με ποιον νεαρό αγκαλιάζομαι και με περιμένει

4-5φορές στον 1 μήνα να τον υποδεχτώ ή να τον αποχαιρετήσω...
και σχολιάζει η Τύχη:
"ο νεαρός δεν αλλάζει,φαινεται τον αγαπάει"
και απαντά η Μοίρα:
"θα σωθούν οι στιγμές και τα αισθήματα και θα την αφήσει κι αυτός"

και περιμένω πότε θα μου κάνει στραβή η Μοίρα γιατί μόνο με αυτήν έχω συναναστροφή,

με την Τύχη ένα γεια έχουμε όλο κι όλο αν και γειτόνισσες...


η ενήλικη φλοιαρία μου έφτασε στο τέλος της...
χαμογελάω κι ας λείπει κάτι από μέσα...
ίσως μόνο αν χαμογελάσω να γυρίσει πάλι...

δεν ισχύει ο ενεστώτας

και οποιοσδήποτε χρόνος διαρκείας...

και ότι δηλώνει παρόν...

δεν ισχύει...
Απόψε Ο/η semianasasouxwraw εξομολογείται πώς δεν χωράει σε καμιά ανάσα..
στην αρχή(υποκειμενικό το αρχή) δεν χωρούσα πουθενά..
μετά χωρούσα σε μια ανάσα.._ _
τελικά
όμως κάνει τον κύκλο του το πράγμα σαν την ίωση..
και περνάει..
και επιστρέφω στην αρχή..
δεν ξέρω τι παίζει...
εγώ μεγαλώνω...;!οι ανάσες μικραίνουν...;
πάντως καταλήγω να στριμόχνωμαι..
κι εγώ να στριμόχνωμαι δεν μπορώ..
και εμέσως πλην σαφώς μου κάνουν έξωση
από εκείνο το μαγικό"κάτι" που με χωρούσε...
και καταλήγω να μην χωράω
ούτε σε ανάσες ούτε σε "σου"..
ούτε πουθενά...



____________και το πουθενά όσο γνώριμο κι αν είναι με γονατίζει εμένα..._____________

φορούσα ρούχα,αγκαλιές και τώρα απουσίες

στην αρχή προσφερόσουν να φοράω κάτι δικό σου για να μην
κρυώνω ακόμα και το καλοκαίρι...όταν είχε ψύχρα για μένα και κάυσωνα για σένα...
μετα με έμαθες (ότι κρυώνω εύκολα)
και όταν περίμενες κάτω από τ σπίτι
προτού να κατεβώ μου τηλεφωνούσες να μου πεις να πάρω
κάτι μαζί να μην κρυώνω...


κι εγώ σπάνια έπερνα...
και απορούσες...
μα εγώ ήξερα πως κάτι δικό σου έχω να φορέσω...
ειτε ρούχο είτε αγκαλιά...
και λέρωνα καμιά φορά τα ρούχα αλλά δεν έλεγες τίποτα...
και την αγκαλιά λέρωνα με δάκρυα αλλά δεν σε πείραζε...





μ άρεσε να κρυώνω...





τώρα όχι.....
τι ρωτάς¨..
ξέρεις όλες τις απαντήσεις μου και κάτι παραπάνω...


τις ξέρεις πριν απαντήσω...
πριν ρωτήσεις...


κι αν αγαπιέμαι...σου 'πα χτες
ξεχνιέμαι τόσο εύκολα...και το χαίρομαι...


ξεθωριάζω μέσα σου και απλά διαλύομαι...


όπως διαλύεται μια ξεχασμένη ζωγραφιά στην βροχή...
λιώνει το χαρτί...δεν σκίζεται απότομα...
αλλά αργά και βασανιστικά λιώνει...
και τα χρώματα καταλήγουν στα λασπόνερα και
τα πιο τυχερά στην θάλασσα...





χαίρομαι...που λιώνω έτσι εύκολα κι εγώ...(και θέλω να καταλήξω στην θαλασσα)
χαίρομαι που στην σχέση μας αυτή ο ένας από τους δυό τουλάχιστον
δεν βασανίστηκε πολύ...
χαίρομαι που δεν σε πονάω...και η(απ)ουσία μου καταλήγει μια συνήθεια...πνιγμένη σε υπονόμους λασπόνερα και θάλασσες...

μα όταν σταματάει η βροχή ο ήλιος λάμπει πάνω στα λασπόνερα...στις μικρές λίμνες του δρόμου...και σκοτάδι όταν πέσει...τα φώτα της ασφάλτου μοιάζουν καθρέφτες αμόλυντοι..
τι κι αν περάσουν από πάνω φορτηγά αυτοκίνητα άνθρωποι εμείς...
αυτοί δεν ραγίζουν...κι η λάσπη γίνεται λάμψη..









πες πως ήμουν υπερβολική...

πες πως αγάπησα κατά πολύ από τον επιτρεπόμενο μέσο όρο...
και τώρα πόνεσα και για τους δυό...


πολύ μελό έχω γίνει...




αλλά είναι που κι ο καιρός έχει τα ψυχολογικά του και πάλι βρέχει...


και θυμίζει την τελευταία εκδρομή...

Apousia - Pasxalidis

αποτυχημένο "πρέπει" δεν σε φτάνω

http://www.youtube.com/watch?v=tgBJqQ2coD4
πρέπει (πρέπει:απρόσωπο ρήμα+να:__α)υπάρχει ηθικό χρέος.__β)είναι επιβεβλημένο,υποχρεωτικό)

να δω λίγο τον εαυτό μου...

να με προσέξω λίγο..

να σταματήσω να βουρκώνω μπροστά στους καθηγητές...

να μπερδεύω τα στιχάκια της Νικολακοπούλου ανάμεσα στις μαθηματικές συναρτήσεις,

να στολίζω όποιο λευκό κενό βρω με τα θέλω μου και τα τραγούδια

που μου κράτησαν συντροφιά το προηγούμενο βράδυ...

να μελαγχολώ καταστροφικά πάντα..

να σκέφτομαι εσένα..

να ελπίζω σ' εμάς...

να κρατάω το άρωμά σου στην ντουλάπα μου

(πρέπει να το πάρω απόφαση και να τις πλύνω αυτές τις 2 μπλούζες)...

να προσέχω ότι δικό σου... να αφήνω να παίρνει αξία ότι σε θυμίζει κι ας μην σ ανήκει.

ο Φίλιππος έλεγε ότι "αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο"...
δεν ξέρω για σένα πάντως ότι σε θυμίζει αξίζει...
κι αφού ότι αξίζει πονάει... όλα πονάνε εδώ..όλα πονάνε εμένα...
αληθινά όλα σε θυμίζουν...και
γυμνή να μ αφήσεις από
τόπο,
χρόνο,
στιγμές,
φωτογραφίες,
αναμνήσεις...πάλι μένει κάτι να σε θυμίζει..
εγώ...
βλέπω τι έχεις αφήσει πάνω μου...
...μέσα μου...
το ντύνω το κρύβω το θάβω αλλά αυτό είναι εκεί να με στιγματίζει να στοιχειώνει το σώμα μου......
ότι του κάνω το νοιώθω στο δέρμα μου..
θα του ρίξω βενζίνη να το κάψω!κι ας κάψω και μένα μαζί..
θαρρώ πως πάλι ψεύτρα γίνομαι.
η ελπίδα δεν μ' αφήνει να καώ και να σε σβήσω...(μην νομίζεις!μέχρι κι εκείνη σ' ερωτεύτηκε..μου το πε εμένα,δεν την νοιάζει για μένα να καώ,
την καίει εκείνη μην σε σβήσω)


σταγόνα που ξεδιψάει τις φωτιές μου...για λίγο...
και μετά φουντώνουν πάλι...(αν και αντίζηλος μου,μου κάνει καλό )

οξυγόνο και ναρκωτικό συναντιούνται σε μια ουσία...(απαγορευμένη για μένα)
αρρώστια και φάρμακο μαζί...
βάσανο που θέλω ανάγκη να έχω...
όόοόχιρε γαμώτο! πως με πρέπει ξεκίνησα και πάλι στο θέλω κατέληξα...?
αδιόρθωτη...
αποτυχημένη προσπάθεια κι η σημερινή...
"προσπάθεια" λέμε τώρα...το ξερα...
γι αυτό έιναι τα πρέπει για να ξεχωρίζω που αρχίζουν τα θέλω μου..
χαλάλι και σήμερα...
είναι νωπό ακόμα...
θα περάσει...(κι ας μην το θέλω)κι ας πρέπει..



*μελαγχολώ...νοιώθω άδεια...κι ακούω Τάνια γιατί με νοιώθει...
πονάω μαμά ...μ αλήθεια στο λέω αυτός ο πόνος που καίει τα σωθικά μου είναι καλύτερα που δεν έχεις καταλάβει ότι ζει μεσα μου.. μείνε να πιστεύεις ότι τα μαθηματικά κατεύθυνσης είναι η μεγαλύτερη ανησυχία...

【Greece】Mama Gernaw (Mama, Im Growing Old) - Tania Tsanaklidou

περίεργο

αδειασα... αδειασα τον εαυτό μου...όχι συναισθήματα,αντικείμενα.αντοχιές και στιγμές...τον εαυτό μου... σημασία δεν έχει΄που τον έχασα κι ένα κομμάτι του έχει ξεχαστεί κάπου ανάμεσα στ μαζί και στ εσύ.. δεν το λέω για παράπονο δεν τον ζητάω (καν)πίσω..θα μου φτιάξουν καινούριο κάποια στιγμή με νέες οδηγίες χρήσης και νέους υποψήφιους πελάτες...

απερίσκεπτους που δεν διαβάζουν και αγνοούν τις οδηγιες χρήσεις...

και με χαλάνε... και μετά πάλι από την αρχή...

΄για να μιλήσουμε και λίγο σοβαρά...

απόψε είναι περίεργα...όχι σαν άλλα βράδυα που παρακαλάω να κοιμηθώ για να μην πονάω...

σήμερα αν με πιάσεις από τη μύτη....μάλλον θα αναπνεύσω/κι αν με κρατήσεις απ τα χέρια θα σκασω...

που δεν θα μπορώ να γεμίσω σελίδες και να αδειάσω ψυχές...

μόνο για απόψε...υπόσχομαιι δάκρυ να μην ξεφύγει από τα μάτια μου...σκέψη να μην σε καλέσει να'ρθεις... .....

τι λεω????γίνομαι ψεύτρα...

(μόνο)για (κάθε)απόψε παρακαλάω να σε είχα μαζί μου... στ κρεβάτι να μου χαιδεύεις τα μαλλιά και τ πρόσωπο...

ν' ανασάνω τ' αρωμά σου...αδύναμη στ'αγγίγματα και στα χάδια...

(μόνο) για απόψε...

να κοιμηθώ στ γνώριμο μέρος ανάμεσα στο λαιμό σου...

(μόνο) για απόψε...

κάποιον να με προσέχει(ς) μέχρι το πρωί...τούτο το παράξενο βράδυ...που τα όνειρα μένουν σάπια και μισά...που οι λέξεις και τα λόγια έχουν αναγνώστη τον ίδιο τους τον συγγραφέα...

αγκαλιασέ με...μαλάκωσε ότι ματώνει και στραγγίζει τα μέσα μου...σ'αφήνω εγώ...κάνε κάτι...

ευλογημένες πληγές

"*Υ.Γ:ακόμα κι αν υπάρξουν στιγμές που ξεχάσεις τις πληγές που κουβαλάς
αυτό δεν σημαίνει ότι γιατρεύτηκαν...σε κάποια απότομη κίνηση θα σε πονέσουν
ξαφνικά και δυνατά
και θα θυμίσουν πως κανένας δεν γιατρεύτηκε χωρίς να πληγωθει...
δεν λυτρώθηκε χωρίς να πονέσει...

τα γράφωκαι προσπάθω να τα πιστέψω.
ακόμα ούτε στο σάδιο επούλωσης δεν έχω μπει.

εσύ μπορείς;

είχα καιρό να γράψω..γεμίζω τα τετράδια αλλά εδώ διστάζω να γράψω..δεν θέλω να με βρει κανέας μυτιλινιός ή μυτιλινιά και να με "μάθουν"..προτιμώ να περνώ απαρατήρητη(πλέον)..αλλά μετά σκέφτομαι ότι μόνο για τις μάρκες ή τα μηχανάκια νοιάζονται οπότε χαλάλι..

εσύ μπορείς να προσδιορίσεις τι θα πει πόνος?Αν είσαι φιλόλογος μπορείς να μου πεις την ετυμηγορία της λέξης? κι αν είσαι μαθηματικός,ποιες είναι οι διαστάσεις του?τόσο μεγάλες πια που λεηλατούν κορμί και ψυχή?
εσύ μπορείς να τον αναγνωρίσεις?μπορείς να καταλάβεις να δεις τα μάτια?
το πρόσωπο χαμογελάει στιγμιαία..
τα χείλη ακολουθούν αρμονικά την έκφραση του προσώπου..
εσύ κοιτάς...
απλά κοιτάς..
δεν βλέπεις..
κοιτάς..αλλά κάτι δεν ταιριάζει..
τα μάτια..!
από αυτά δεν ξεφεύγει κανένας..
τα μάτια προδίδουν...μαρτυρούν..
το χαμόγελο είναι της στιγμής,του λεπτού..
αλλά προσποιούμαστε ότι όλα είναι καλά..
τα μάτια δεν χαμογελούν..τα μάτια κρύβουν θλίψη..κουβαλάνε δάκρυα και μυστικά του χθεσινού απόψε..τα μάτια προδίδουν..
κι ο πόνος θαρρείς πως δεν ξεκολλά από τούτη τη σάρκα..
Νομίζεις πως η σκέψη και εκείνος γίνανε συγκάτοικοι σ ένα κορμί..πως ανακατέυτηκαν σε κοινή παλέτα και μάταια προσπαθείς να βρεις τα αρχικά χρώματα... εγώ αγάπησα τόσο που πονάς και να το ψιθυρίσεις...
οι λέξεις μου είναι μετρημένες πλέον ..σε όλους γιατί κανένας δεν καταλαβαίνει δεν τον αφήνω να καταλάβει.

δεν είναι ικανός ν'αγγίξει με την σκέψη του αυτα που σκέφτομαι και νοιώθω.
εγώ δεν δάκρυζα μπροστά στους άλλους..σε φίλους γνωστούς αγνώστους..
και με λυγμούς έκλαιγα στην αγκαλιά σου...
ακόμη κι ο οργανισμός μου σε πήρε χαμπάρι και τα δάκρυα βγαίνουν πανέυκολα πλέον..
φαίνεται δεν είσαι "άλλος"..
εγώ πονάω χωρίς την προϋπόθεση να σε χάσω..
εγω πονάω για αυτά που θα ερθούν χωρίς εσένα..
εγώ...
έβαλα τα "εγώ".τα "μου".τα "εμένα" τα "δικά μου" κι όλες τις κτητικές και προσωπικές αντωνυμίες κάτω΄από το β' ενικό σου..
τώρα πλέον στην δική μου γραμματική τα δεδομένα έχουν αλλάξει

και το α' πρόσωπο είναι το εσυ.
κι εγώ απο κάτω η μάλλον όχι απο κάτω ,με βάζω δίπλα..
χαμογελάω δίπλα σου.. ζω δίπλα σου,
εσύ το είπες:

η ευτυχία δεν διαρκεί
ευτυχία δεν υπάρχει
η ευτυχία είναι στιγμές...




κι ο πόνος
τι είναι?...


ο πόνος είναι δικός μου και σε επαρκείς ποσότητες..
πολλαπλασιάζεται με τα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν.
..και είναι όλος δικός μου...είναι ο πόνος που μου ανήκει και του ανήκω..
ειναι η δική μου μοναδικη κτητική αντωνυμία..
.........αυτη δικαιούμαι να την έχω.....

Αγάπη ήταν προχτές

Να ζω όπως θες
και δίχως να φταις
κομπάρσο στο έργο με κάνεις.

Να ζω όπως θες
και δίχως να κλαις
τα δάκρυα πριν πέσουν να πιάνεις.

Να ψάχνω Θεο
χωρίς να τον βρω
εσένα Θεό μου ορίζω

Αγάπη να λες
πως ήταν προχτές
και σήμερα μόνη σ'αγγίζω.

Κι αν χάνω εγώ
κερδίζω στιγμές
μαζί σου στο χρόνο να μείνουν.

Κι αν χάνεις εσύ
γυμνό μου κορμί
τα λάθη απόψε σε ντύνουν..