Η 18άρα κι οι Μοίρες

και είπε η δασκάλα...¨το μήκος το μετράμε σε μέτρα"
"το εμβαδόν σε τετραγωνικά μέτρα"
"τον όγκο σε κυβικά μέτρα"
"το χρόνο σε λεπτά"
......

και την ρωτάω:"και την ζωή κυρία?"
και είπε η μορφωμένη:"σε χρόνια συνήθως..."

και η χαζή πήγε πανεπιστήμιο,σπούδασε,ερωτεύτηκε,έκανε παιδιά,οικογένεια
και δεν ήξερε να μου πει

ότι τη ζωή τη μετράμε σε στιγμές και όχι σε χρόνια.._

και μεγάλωσα και έγινα 18 πριν λίγες ώρες και χαμπάρι δεν πήρα...
(θα σε ήθελα εδώ

μα τα 443 χιλιόμετρα,
η απώλεια συναισθημάτων

και κάτι λεπτομέρειες

δεν βοήθησαν... )

χαλάλι και πάλι
η φωνή σου και το γέλιο σου μου έφτιαξαν το 24ωρο...

εφόσον στα χαρτιά είμαι ενήλικη μπορώ πολλά να κάνω

μα λαχτάρα δεν περισσεύει αυτη την στιγμή...
θαρρώ πως τα ίδια με όταν ήμουν μπέμπα και μικρή χρειάζομαι...
αγκαλιές να χώνομαι
ψίθυρους να αγκαλιάζουν τα αυτιά μου
άχρηστες συμβουλές από έμπειρους μεγαλύτερους μου
και στιγμές...

στιγμές..

μμμμ


σύμφωνα με έναν πρόχειρο υπολογισμό έχω....

μπορώ να πεθάνω λοιπόν όποια στιγμή

γουστάρουν οι Μοίρες από απέναντι...

ξέρω ότι με παρακολουθούν σαν τις γειτόνισσες που κρύβονται πίσω από την κουρτίνα και κοιτάνε από την άκρη του παραθύρου με ποιον νεαρό αγκαλιάζομαι και με περιμένει

4-5φορές στον 1 μήνα να τον υποδεχτώ ή να τον αποχαιρετήσω...
και σχολιάζει η Τύχη:
"ο νεαρός δεν αλλάζει,φαινεται τον αγαπάει"
και απαντά η Μοίρα:
"θα σωθούν οι στιγμές και τα αισθήματα και θα την αφήσει κι αυτός"

και περιμένω πότε θα μου κάνει στραβή η Μοίρα γιατί μόνο με αυτήν έχω συναναστροφή,

με την Τύχη ένα γεια έχουμε όλο κι όλο αν και γειτόνισσες...


η ενήλικη φλοιαρία μου έφτασε στο τέλος της...
χαμογελάω κι ας λείπει κάτι από μέσα...
ίσως μόνο αν χαμογελάσω να γυρίσει πάλι...