Τι είναι η αγάπη τελικά?

Πολλές φορές συζητάμε για την αγάπη ή και λίγες. Όταν είσαι γυναίκα, σίγουρα πάντως περισσότερες.Πέρα από την ανιδιοτελής αγάπη που πιστεύω πως υπάρχει μόνο από τους γονείς υπάρχει κι όλη η υπόλοιπη που τριγυρνάει ανάμεσά μας και τη βιώνουμε καθημερινά σε όλες τις μορφές.

Λοιπόν,με δυο ανθρώπους έχω μάθει κάτι που πραγματικά με εξέπληξε. Μια πλευρά της αγάπης που δεν την είχα σκεφτεί. Και οι δύο είναι φίλες που δε γνωριζόμαστε χρόνια. Και οι δύο είναι γυναίκες μεγαλύτερες μου και πολύ διαφορετικές από τον επιπόλαιο τρόπο που σκέφτομαι εγώ.

Η πρώτη εκδοχή ήταν όταν εγώ εξηγούσα στη Β. τι με ενοχλεί στο γκόμενο, στο σύντροφο, στον άντρα στον όπως θέλετε πείτε το. Η Β. με διέκοψε και μου απάντησε σοφά:
"Καλή μου, δεν αγαπάμε έναν άνθρωπο μόνο γι αυτό που είναι , αγαπάω σημαίνει ότι μεν αποδέχομαι ολοκληρωτικά τον άλλον γι αυτό που είναι  ΑΛΛΑ και γι αυτό που δε θα γίνει ποτέ!''
Ποτέ δε σκέφτηκα ότι αγαπάω σημαίνει αποδέχομαι τυφλά τον ερωτά μου. Δεν απαιτώ , δεν αλλάζω δεν προσδοκώ. Αυτό όμως ίσως είναι το μεταίχμιο μεταξύ αγάπης και έρωτα. Στην αγάπη αποδέχεσαι τυφλά αυτό τον οποίο έχεις δίπλα σου. Δεν σε ενδιαφέρει να τον αλλάξεις. Η σύγκρουση όμως έρχεται κατόπιν έρωτος.Και πείτε μου αν έχω λάθος.
Καθώς ο έρωτας, το πάθος, η καψούρα είναι εγωιστικό. Δένεσαι με έναν άνθρωπο, ερωτεύεσαι , γιατί ερωτεύεσαι και τον εαυτό σου με τον τρόπο που βλέπεις , νιώθεις να είναι σε μια οποιαδήποτε τυπου ερωτικη σχέση μόναδικά με αυτόν τον άνθρωπο. Δε μπορείς να μη δεις τα μειον του ή ότι σε εκνευρίζει διότι ο έρωτας είναι μεν τυφλός αλλά είναι και εγωιστικός,δε γίνεται ανιδιοτελής ποτέ.
Ερωτεύεσαι το άτομο, αλλά και την κατάσταση στην οποία σε φέρνει. Μια κατάσταση μακρυά από την πραγματικότητα.

Η δεύτερη εκδοχή ήταν όταν κάναμε μια κουβέντα με τη συνονόματη μου :
Μου είπε όλο χαρά και με χαμόγελο σαν να ταν δεδομένη σκέψη για όλους:
''Μα εγώ είμαι ερωτευμένη με τους φίλους μου ,και τους αγαπάω ταυτόχρονα. Αλλά είμαι σίγουρα ερωτευμένη. Γι αυτό είναι φίλοι μου. Τους θαυμάζω τους αγαπάω αλλά κυρίως τους έχω ερωτευτεί!"

Μα φυσικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι είμαστε ερωτευμένοι με τους φιλους μας γιατί κι αυτοί μας ωθούν σε μια κατάσταση μακρυά απ την πραγματικότητα. Μας κάνουν να νοιώθουμε καλύτεροι και τους θαυμάζουμε που κάνουν τον ψυχολόγο ή που γελάμε μαζί τους , που έχουν ετοιμη μια λύση και μια απάντηση όταν εμεις πελαγώνουμε, που μας ομορφαίνουν γενικά.

Και η αγάπη τι είναι η αγαπη
''Αγαπάω σημαίνει αγαπάω τα μειονεκτήματα σου. Τα θαυμάζω μ αρέσουν ακόμη κι αν με ενοχλούν! Τα πλεονεκτήματα μπορεί να τα δει ο καθένας, τα μειονεκτήματα όμως μόνο ο φίλος μπορεί να τα δει και να τα εκτιμήσει θετικά. Και γιατί αυτό? Γιατί ταιριάζουν με τα δικά του. Αν βασιζόμασταν στα πλεονεκτήματα του χαρακτήρα μας όλοι θα ήμασταν με όλους , είτε φίλοι είτε εραστές.
Τα μειονεκτήματα μας είναι αυτά τα σημεία που  ταιριάζουν και είμαστε καλοί φίλοι.''

Η Μ. με κάλυψε απόλυτα.
Τα μειονεκτήματα μας είναι που αγαπάμε στους φίλους μας. Λίγο κάτι δικό σου υπάρχει μεσα σε εκείνον και λίγο κατι δικό του υπάρχει σε σένα.ακόμη κι αν συμπεριφέρεστε τελείως διαφορετικά.

Ο έρωτας λοιπόν είναι το εγωιστικό και παθιάρικο κομμάτι της ιστορίας. Είναι το δε χορταίνω με τίποτα θέλω κι αλλο. Μια συναισθηματική γλυκιά απληστία που αν είναι αμοιβαία μπορουν να γίνουν θαύματα. Δε μπορείς να ερωτεύεσαι από μακρυά, γιατί καλύπτεις μια όμορφη ανάγκη σου όταν βρίσκεται κοντά σου σε ολοκληρώνει με έναν οξύμωρο τρόπο.

Η αγάπη είναι η ήρεμη δύναμη. Δεν είναι εγωιστική .δεν είναι καψούρα. Αγαπάς τον άλλον ακόμη κι αν είναι μακρυά σου, ακόμη κι αν δεν μιλάτε πια. Εστιάζει σε αυτά που δε θες να του αλλάξεις, αλλά χαίρεσαι να τα αγαπάς ακόμη κι αν σε εκνευρίζουν. Η αγάπη θέλει καιρό αλλά αυτό που σου δίνει στο τέλος είναι η απόλυτη αποδοχή του άλλου μέσα από ανεβοκατεβάσματα. Δεν προσδοκεί δεν επιθυμεί να αλλάξει. Αγαπάει πιο πολύ τις ατέλειες αυτού του ανθρώπου στον οποίο αναφέρεται και σε δευτερη μοίρα τις ομορφιές του. Κι αυτό διότι στα μάτια σου οι ατέλειες αυτές κάνουν τον άλλον ξεχωριστό. 

Τα νοσοκομεία ο θάνατος και τα αεροδρόμια

μην παρεξηγήσεις την παραξενιά μου και το χαρακτήρα μου που είναι η του υψους η του βαθους.συμφωνώ.


κατέληξα λοιπόν απόψε στο συμπέρασμα ότι η ζωή έχει αρχή νόημα ελπίδα αγάπη στιγμες και λοιπά συναισθήματα και ο θάνατος είναι απλός τραγικός κοφτός απόλυτος και πάντα ανέλπιστος.


Όταν είμαι στα αεροδρόμια και περιμένω για ταξίδι πάντα μου μοιάζει με νοσοκομείο. Το ξέρω πως δεν είναι λογικό.αλλά γυρω σου υπάρχουν οι γονείς , οι φίλοι , οι συγγενείς, οι εραστές.


Που σε υποδέχονται,που περιμένουν,καπνίζουν έξω από το αεροδρόμιο με αγωνία για την άφιξη και τρέχουν μέσα μόλις ακούσουν ανακοίνωση για να χωθούν στην αγκαλιά του ανθρώπου που τους έλειψε τόσο.







την ίδια στιγμη λίγες σκηνές πιο πέρα είναι οι αποχωρισμοί είναι τα δάκρυα είναι το μη φυγεις είναι το θα μου λείψεις είναι το σε παρακαλώ γυρνα γρηγορα είναι το σε χρειάζομαι είναι το απλό και κοφτό αντίο. και να που θαρρω πως και στα νοσοκομεία κατι ανάλογο μπορείς να ζήσεις .






την ίδια στιγμή που αφήνεις τον αδελφό σου το γιο σου τους γονείς σου το φίλο σου να φύγει από τη ζωή 2 ορόφους πιο κάτω το πρώτο κλάμα του κάνει άλλους ανθρώπους να κλαίνε από χαρά, το γέλιο του κάνει άλλους ανθρώπους να γελάνε. Τα δαχτυλάκια του όλα μαζί αγκαλιάζουν ένα δικό σου, το χεράκι του κάνει γροθιά και χωράει στη γροθιά σου. Δε ξέρεις πως να το πιάσεις, είναι τόσο μικρό και ευθραστο που φοβάσαι μην το "σπάσεις". Το κλάμα του γεμίζει όλο το διάδρομο με χαμόγελα. Τρελοί θειοι και θειες φιλοι παππουδες και γιαγιάδες τρέχουν να τ αγκαλιάσουν και βουρκώνουν από χαρά.






Η ζωή είναι τόσο τραγική όσο και όμορφη. Στεγάζει στα ιδια τετραγωνικά την ευτυχία και τη θλίψη κάποιων ανθρώπων. Την υγεία και την ασθένεια, την εξάντληση με την αισιοδοξία. Εκεί που γεννιέται μια ζωή ίσως χάνεις εσυ τη δική σου. Λες και ο Θεός κάνει ανταλλαγές. Λες και η ζωή κάνει τράμπα τους ανθρώπους. Πες με παράλογη μα αν το σκεφτείς ο αποχωρισμός και η αντάμωση συμβαίνουν με ελάχιστη διαφορά ωρών. Φεύγεις από ένα μέρος για να πας κάπου αλλού.
Σε αποχωρίζονται κάποιοι για να φτάσεις σε λίγο κάπου να σε υποδεχτούν. Την ίδια στιγμή που κάποιοι σκουπίζουν δάρυα που φεύγεις, κάποιοι βρίσκονται σε σταθμούς, σε λιμάνια και σε αεροδρόμια και χαμογελάνε επειδή θα σε ανταμώσουν. κι αν συμβάινει το ίδιο στο θάνατο? κι αν την ίδια στιγμή τα πρόσωπα που αγαπάμε και φεύγουν είναι τα ίδια που περιμένουν καποιοι άνθρωποι αλλού ? Αν η ζωή είναι ταξίδι τότε ελπίζω πως και ο θανατος είναι το ίδιο. Με 1 διαφορά.





Αν πράγματι ο θάνατος είναι ταξίδι απλά ο ταξιδιώτης δε γύρισε ποτέ για να μας πει ποιους συνάντησε όσο έλειπε μακρυά μας_

Καλό σας ξημέρωμα~