Τα νοσοκομεία ο θάνατος και τα αεροδρόμια

μην παρεξηγήσεις την παραξενιά μου και το χαρακτήρα μου που είναι η του υψους η του βαθους.συμφωνώ.


κατέληξα λοιπόν απόψε στο συμπέρασμα ότι η ζωή έχει αρχή νόημα ελπίδα αγάπη στιγμες και λοιπά συναισθήματα και ο θάνατος είναι απλός τραγικός κοφτός απόλυτος και πάντα ανέλπιστος.


Όταν είμαι στα αεροδρόμια και περιμένω για ταξίδι πάντα μου μοιάζει με νοσοκομείο. Το ξέρω πως δεν είναι λογικό.αλλά γυρω σου υπάρχουν οι γονείς , οι φίλοι , οι συγγενείς, οι εραστές.


Που σε υποδέχονται,που περιμένουν,καπνίζουν έξω από το αεροδρόμιο με αγωνία για την άφιξη και τρέχουν μέσα μόλις ακούσουν ανακοίνωση για να χωθούν στην αγκαλιά του ανθρώπου που τους έλειψε τόσο.







την ίδια στιγμη λίγες σκηνές πιο πέρα είναι οι αποχωρισμοί είναι τα δάκρυα είναι το μη φυγεις είναι το θα μου λείψεις είναι το σε παρακαλώ γυρνα γρηγορα είναι το σε χρειάζομαι είναι το απλό και κοφτό αντίο. και να που θαρρω πως και στα νοσοκομεία κατι ανάλογο μπορείς να ζήσεις .






την ίδια στιγμή που αφήνεις τον αδελφό σου το γιο σου τους γονείς σου το φίλο σου να φύγει από τη ζωή 2 ορόφους πιο κάτω το πρώτο κλάμα του κάνει άλλους ανθρώπους να κλαίνε από χαρά, το γέλιο του κάνει άλλους ανθρώπους να γελάνε. Τα δαχτυλάκια του όλα μαζί αγκαλιάζουν ένα δικό σου, το χεράκι του κάνει γροθιά και χωράει στη γροθιά σου. Δε ξέρεις πως να το πιάσεις, είναι τόσο μικρό και ευθραστο που φοβάσαι μην το "σπάσεις". Το κλάμα του γεμίζει όλο το διάδρομο με χαμόγελα. Τρελοί θειοι και θειες φιλοι παππουδες και γιαγιάδες τρέχουν να τ αγκαλιάσουν και βουρκώνουν από χαρά.






Η ζωή είναι τόσο τραγική όσο και όμορφη. Στεγάζει στα ιδια τετραγωνικά την ευτυχία και τη θλίψη κάποιων ανθρώπων. Την υγεία και την ασθένεια, την εξάντληση με την αισιοδοξία. Εκεί που γεννιέται μια ζωή ίσως χάνεις εσυ τη δική σου. Λες και ο Θεός κάνει ανταλλαγές. Λες και η ζωή κάνει τράμπα τους ανθρώπους. Πες με παράλογη μα αν το σκεφτείς ο αποχωρισμός και η αντάμωση συμβαίνουν με ελάχιστη διαφορά ωρών. Φεύγεις από ένα μέρος για να πας κάπου αλλού.
Σε αποχωρίζονται κάποιοι για να φτάσεις σε λίγο κάπου να σε υποδεχτούν. Την ίδια στιγμή που κάποιοι σκουπίζουν δάρυα που φεύγεις, κάποιοι βρίσκονται σε σταθμούς, σε λιμάνια και σε αεροδρόμια και χαμογελάνε επειδή θα σε ανταμώσουν. κι αν συμβάινει το ίδιο στο θάνατο? κι αν την ίδια στιγμή τα πρόσωπα που αγαπάμε και φεύγουν είναι τα ίδια που περιμένουν καποιοι άνθρωποι αλλού ? Αν η ζωή είναι ταξίδι τότε ελπίζω πως και ο θανατος είναι το ίδιο. Με 1 διαφορά.





Αν πράγματι ο θάνατος είναι ταξίδι απλά ο ταξιδιώτης δε γύρισε ποτέ για να μας πει ποιους συνάντησε όσο έλειπε μακρυά μας_

Καλό σας ξημέρωμα~