Τώρα πια ξέρω.

Σε θυμάμαι πάνω από τον Κλεάνθη είχες κοκαλώσει. Πονούσες για τον φίλο σου.
σε θυμάμαι απλά στα χαμένα. δεν καταλάβαινες τι γινότανε.Το βλέμμα σου στο κενό.
Τότε δε σε ήξερα. Μετά οι συγκυρίες με έβαλαν σε μια κατάσταση να μάθω τα πάντα για σένα
 και το επιδίωξα κι απ την πλευρά μου. Η πρώτη μας επαφή ήταν να μου μιλάς για τον Κλεάνθη. Πόσο τον αγαπούσες και πονάς που τον έχασες. Και μετά σιγά σιγά ήθελα να σε μάθω. Δε φοβόμουν απο  αυτά που άκουγα και ήταν πολλά. Μου φαινόσουν άκακος και πιστεύω ήσουν. Κακός ήσουν μόνο για τον εαυτό σου. Τον ταλαιπώρησες τον δοκίμασες τον πόνεσες.
Πάντα με έβλεπες διαφορετικά από ότι εγώ εσένα αλλά δεν έδινα σημασία.
Μου υποσχόσουν ότι όλα τα έχεις κόψει ότι ξεκινάς καινούρια ζωή.
Με το στίβο και την κωπηλασία και όλα όσα αγαπούσες..
Αλήθεια ήθελα να σε βοηθήσω και προσπάθησα.
Στο νοσοκομείο ο Πέρης. Στο νοσοκομείο κι εμείς.
Μισός,λευκό πρόσωπο,λευκά χείλη και ένα παιδί που έχει πιάσει πάτο και δε μπορεί να σηκωθεί.
Πονούσε όλο σου το σώμα. Υπέφερες.
Υποσχόσουν σε εμένα στους φίλους σου και στους γονείς σου ότι ήταν η τελευταία φορά.
Ξενυχτούσα στο νοσοκομείο, σε κοίταζα με τους ορούς, τα χέρια σου ήταν γεμάτα με τρύπες και σημάδια. Από τότε νομίζω υπήρξαν πολλές τελευταίες φορές. Πολλές υποσχέσεις για να ξεγελάς εσένα και τους γύρω σου.
Πονούσες εσύ πονούσαν και οι γονείς σου. Κανένας άλλος,πιστεύω πιο πολύ.
Τελευταία φορά που μιλήσαμε ήταν πριν λίγες μέρες.
Μου ειπες πάλι το ίδιο: "Τα κοψα πια. Ησύχασες? ".
Μόνο που πια δεν πίστευα λέξη. Παλιά το έκανα. Αλλά τωρα το άκουγα μόνο σαν ψέματα.
Το έλεγες μήπως το πιστέψεις κι ο ίδιος.Ξεγελούσες τους πάντες μα καταβάθως όλοι λίγο πολύ ξέραμε. Ξέραμε αλλά δεν το πιστεύαμε. Πάντα τα κατάφερνες.
Μου λέγανε όλοι δε θα ξεκόψει ποτέ. Και έλεγα όχι είπε ξέκοψε. ¨Ησουν πειστικός όταν το έλεγες θαρρείς και ήταν αλήθεια. Δεν ήταν.
Πάμε πάλι στην αρχή. Σε θυμάμαι όταν πονούσες για τον φίλο σου,δεν σε ηξερα τότε
ούτε τωρα σε ξέρω πια.
Δε μπορώ να φανταστώ ούτε πίστευα ότι θα φτάσουμε εδώ.
Ούτε εσυ το πίστευες γι αυτό και το συνέχιζες.
Κι όμως τελικά υπάρχει τέλος. Αποχαιρέτησες το φίλο σου και τωρα αποχαιρετάμε εσένα.
Απλά δεν το πιστεύω. Νομίζω ότι μιλάμε για κάποιον άλλον.Τα είχαμε πει πολλές φορές.
 Τα ιδια και τα ίδια. Πόσες φορές σε μάλωσα σε έβρισα. Με το καλό με το κακό. Δεν υπήρχε λύση. Δεν υπήρχε τρόπος?
Ξανά τα ίδια και τα ίδια και πάλι από την αρχή.
Τη ζουζου λοιπόν που την αγαπούσες τόσο πολύ, ήταν το μόνο θηλυκό που κρατήσατε τέτοια σχέση.
Σχέση καταστροφική. Σε "γιάτρευε" όταν κυλούσε μέσα σου, σταματούσε τον πόνο.
Σε λύτρωνε από το να υποφέρεις και σε έσπρωχνε να πλησιάζεις το τέλος.
Και η σχέση τέλειωσε. Τέλειωσε άδοξα στα 25 σου χρόνια.

Θυμώνω. Θυμώνω που προσπαθήσαμε. Αλλά έδωσες αυτό που περίμεναν. Δεν το νίκησες να τους αποστομώσεις όλους. Να σε δω όπως τότε το Πάσχα, τα γαλανά μάτια σου χωρίς κύκλους απο κάτω. Καθαρά, λαμπερά να χαμογελάνε και να το εννοούνε.
Τώρα ξέρω πως είσαι ψηλά. Δεν ψάχνεσαι. Δεν πονάς.Δεν τρυπιέσαι.Δεν "αρρωσταίνεις" και δεν "γιατρεύεσαι". Είσαι μαζί με τον Κλεάνθη και χαμογελάς που τον βρήκες.
Το τελευταίο τραγούδι που μου έστειλες έλεγε "περπάτησα πάρα πολύ και τα φτερά μου τα έχω χάσει".Θυμάσαι?
Ελπίζω να τα βρήκες τα φτερά.ελπίζω να λυτρώθηκες.
 Καλή αντάμωση_