περίεργο

αδειασα... αδειασα τον εαυτό μου...όχι συναισθήματα,αντικείμενα.αντοχιές και στιγμές...τον εαυτό μου... σημασία δεν έχει΄που τον έχασα κι ένα κομμάτι του έχει ξεχαστεί κάπου ανάμεσα στ μαζί και στ εσύ.. δεν το λέω για παράπονο δεν τον ζητάω (καν)πίσω..θα μου φτιάξουν καινούριο κάποια στιγμή με νέες οδηγίες χρήσης και νέους υποψήφιους πελάτες...

απερίσκεπτους που δεν διαβάζουν και αγνοούν τις οδηγιες χρήσεις...

και με χαλάνε... και μετά πάλι από την αρχή...

΄για να μιλήσουμε και λίγο σοβαρά...

απόψε είναι περίεργα...όχι σαν άλλα βράδυα που παρακαλάω να κοιμηθώ για να μην πονάω...

σήμερα αν με πιάσεις από τη μύτη....μάλλον θα αναπνεύσω/κι αν με κρατήσεις απ τα χέρια θα σκασω...

που δεν θα μπορώ να γεμίσω σελίδες και να αδειάσω ψυχές...

μόνο για απόψε...υπόσχομαιι δάκρυ να μην ξεφύγει από τα μάτια μου...σκέψη να μην σε καλέσει να'ρθεις... .....

τι λεω????γίνομαι ψεύτρα...

(μόνο)για (κάθε)απόψε παρακαλάω να σε είχα μαζί μου... στ κρεβάτι να μου χαιδεύεις τα μαλλιά και τ πρόσωπο...

ν' ανασάνω τ' αρωμά σου...αδύναμη στ'αγγίγματα και στα χάδια...

(μόνο) για απόψε...

να κοιμηθώ στ γνώριμο μέρος ανάμεσα στο λαιμό σου...

(μόνο) για απόψε...

κάποιον να με προσέχει(ς) μέχρι το πρωί...τούτο το παράξενο βράδυ...που τα όνειρα μένουν σάπια και μισά...που οι λέξεις και τα λόγια έχουν αναγνώστη τον ίδιο τους τον συγγραφέα...

αγκαλιασέ με...μαλάκωσε ότι ματώνει και στραγγίζει τα μέσα μου...σ'αφήνω εγώ...κάνε κάτι...