φορούσα ρούχα,αγκαλιές και τώρα απουσίες

στην αρχή προσφερόσουν να φοράω κάτι δικό σου για να μην
κρυώνω ακόμα και το καλοκαίρι...όταν είχε ψύχρα για μένα και κάυσωνα για σένα...
μετα με έμαθες (ότι κρυώνω εύκολα)
και όταν περίμενες κάτω από τ σπίτι
προτού να κατεβώ μου τηλεφωνούσες να μου πεις να πάρω
κάτι μαζί να μην κρυώνω...


κι εγώ σπάνια έπερνα...
και απορούσες...
μα εγώ ήξερα πως κάτι δικό σου έχω να φορέσω...
ειτε ρούχο είτε αγκαλιά...
και λέρωνα καμιά φορά τα ρούχα αλλά δεν έλεγες τίποτα...
και την αγκαλιά λέρωνα με δάκρυα αλλά δεν σε πείραζε...





μ άρεσε να κρυώνω...





τώρα όχι.....
τι ρωτάς¨..
ξέρεις όλες τις απαντήσεις μου και κάτι παραπάνω...


τις ξέρεις πριν απαντήσω...
πριν ρωτήσεις...


κι αν αγαπιέμαι...σου 'πα χτες
ξεχνιέμαι τόσο εύκολα...και το χαίρομαι...


ξεθωριάζω μέσα σου και απλά διαλύομαι...


όπως διαλύεται μια ξεχασμένη ζωγραφιά στην βροχή...
λιώνει το χαρτί...δεν σκίζεται απότομα...
αλλά αργά και βασανιστικά λιώνει...
και τα χρώματα καταλήγουν στα λασπόνερα και
τα πιο τυχερά στην θάλασσα...





χαίρομαι...που λιώνω έτσι εύκολα κι εγώ...(και θέλω να καταλήξω στην θαλασσα)
χαίρομαι που στην σχέση μας αυτή ο ένας από τους δυό τουλάχιστον
δεν βασανίστηκε πολύ...
χαίρομαι που δεν σε πονάω...και η(απ)ουσία μου καταλήγει μια συνήθεια...πνιγμένη σε υπονόμους λασπόνερα και θάλασσες...

μα όταν σταματάει η βροχή ο ήλιος λάμπει πάνω στα λασπόνερα...στις μικρές λίμνες του δρόμου...και σκοτάδι όταν πέσει...τα φώτα της ασφάλτου μοιάζουν καθρέφτες αμόλυντοι..
τι κι αν περάσουν από πάνω φορτηγά αυτοκίνητα άνθρωποι εμείς...
αυτοί δεν ραγίζουν...κι η λάσπη γίνεται λάμψη..









πες πως ήμουν υπερβολική...

πες πως αγάπησα κατά πολύ από τον επιτρεπόμενο μέσο όρο...
και τώρα πόνεσα και για τους δυό...


πολύ μελό έχω γίνει...




αλλά είναι που κι ο καιρός έχει τα ψυχολογικά του και πάλι βρέχει...


και θυμίζει την τελευταία εκδρομή...

Apousia - Pasxalidis