Οι δικοί μου ανησυχουν κάτω στην πρωτεύουσα . Η φιλία μπορεί να σε σωσει από πολλά αλλά όχι από αυτα που δημιουργει ο ερωτας.
Η κινητοποιήση ηταν μεγάλη. Η μία να ανέβει στα βόρεια και ο άλλος καθε μέρα επικοινωνία με τα πρόσωπα εδώ.
"Ναι έφαγε, κατεβηκε σχολή, τωρα είμαστε εδω τωρα ειμαστε εκεί. πήγε μεσα να κοιμηθεί. Ξύπνησε.
Πίνει κρασί.
Ναι είναι ενταξει μιλάει γελάει οκ." το εκτιμαω και γελάω που μου φέρονται σαν μωρό αλλά δε σωζομαι.
Τα χείλη μου καίνε και έχουν κοκκινήσει. Σήμερα το νοιώθω χειρότερα από χθες και προχθες. δεν εχω αντοχες να ξεσπάσω. αλήτη μου λείπεις. να αποκαλύφθηκα., και η απουσία σου με εξουθενωνει. κάνε κάτι. δεν αντεχεται.
αναπνέω κι όμως δε μπορώ να πάρω ανάσα.
2 σχόλια:
και εκει που ολα πανε στραβα ξαφνικα κατι γινεται και λες υπαρχει ελπιδα....παντα υπαρχει...ακομα κ οταν δεν μπορουμε να την δουμε.αμφιβαλλεις?
όχι δεν αμφιβάλλω.ακριβώς αυτό γράφω λίγο πιο κάτω. απλά τα βράδια συνηθίζω να μελαγχολώ και να βυθίζω τα πάντα_ Κάνει τον κύκλο του.
Δημοσίευση σχολίου