εσύ μπορείς;

είχα καιρό να γράψω..γεμίζω τα τετράδια αλλά εδώ διστάζω να γράψω..δεν θέλω να με βρει κανέας μυτιλινιός ή μυτιλινιά και να με "μάθουν"..προτιμώ να περνώ απαρατήρητη(πλέον)..αλλά μετά σκέφτομαι ότι μόνο για τις μάρκες ή τα μηχανάκια νοιάζονται οπότε χαλάλι..

εσύ μπορείς να προσδιορίσεις τι θα πει πόνος?Αν είσαι φιλόλογος μπορείς να μου πεις την ετυμηγορία της λέξης? κι αν είσαι μαθηματικός,ποιες είναι οι διαστάσεις του?τόσο μεγάλες πια που λεηλατούν κορμί και ψυχή?
εσύ μπορείς να τον αναγνωρίσεις?μπορείς να καταλάβεις να δεις τα μάτια?
το πρόσωπο χαμογελάει στιγμιαία..
τα χείλη ακολουθούν αρμονικά την έκφραση του προσώπου..
εσύ κοιτάς...
απλά κοιτάς..
δεν βλέπεις..
κοιτάς..αλλά κάτι δεν ταιριάζει..
τα μάτια..!
από αυτά δεν ξεφεύγει κανένας..
τα μάτια προδίδουν...μαρτυρούν..
το χαμόγελο είναι της στιγμής,του λεπτού..
αλλά προσποιούμαστε ότι όλα είναι καλά..
τα μάτια δεν χαμογελούν..τα μάτια κρύβουν θλίψη..κουβαλάνε δάκρυα και μυστικά του χθεσινού απόψε..τα μάτια προδίδουν..
κι ο πόνος θαρρείς πως δεν ξεκολλά από τούτη τη σάρκα..
Νομίζεις πως η σκέψη και εκείνος γίνανε συγκάτοικοι σ ένα κορμί..πως ανακατέυτηκαν σε κοινή παλέτα και μάταια προσπαθείς να βρεις τα αρχικά χρώματα... εγώ αγάπησα τόσο που πονάς και να το ψιθυρίσεις...
οι λέξεις μου είναι μετρημένες πλέον ..σε όλους γιατί κανένας δεν καταλαβαίνει δεν τον αφήνω να καταλάβει.

δεν είναι ικανός ν'αγγίξει με την σκέψη του αυτα που σκέφτομαι και νοιώθω.
εγώ δεν δάκρυζα μπροστά στους άλλους..σε φίλους γνωστούς αγνώστους..
και με λυγμούς έκλαιγα στην αγκαλιά σου...
ακόμη κι ο οργανισμός μου σε πήρε χαμπάρι και τα δάκρυα βγαίνουν πανέυκολα πλέον..
φαίνεται δεν είσαι "άλλος"..
εγώ πονάω χωρίς την προϋπόθεση να σε χάσω..
εγω πονάω για αυτά που θα ερθούν χωρίς εσένα..
εγώ...
έβαλα τα "εγώ".τα "μου".τα "εμένα" τα "δικά μου" κι όλες τις κτητικές και προσωπικές αντωνυμίες κάτω΄από το β' ενικό σου..
τώρα πλέον στην δική μου γραμματική τα δεδομένα έχουν αλλάξει

και το α' πρόσωπο είναι το εσυ.
κι εγώ απο κάτω η μάλλον όχι απο κάτω ,με βάζω δίπλα..
χαμογελάω δίπλα σου.. ζω δίπλα σου,
εσύ το είπες:

η ευτυχία δεν διαρκεί
ευτυχία δεν υπάρχει
η ευτυχία είναι στιγμές...




κι ο πόνος
τι είναι?...


ο πόνος είναι δικός μου και σε επαρκείς ποσότητες..
πολλαπλασιάζεται με τα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν.
..και είναι όλος δικός μου...είναι ο πόνος που μου ανήκει και του ανήκω..
ειναι η δική μου μοναδικη κτητική αντωνυμία..
.........αυτη δικαιούμαι να την έχω.....